my heart is very hot: April 2008

Başlarken:
“Tarihin doğruları çarpıtıldıkça, alınacak dersler yanlış olur.”
Günümüzde çokça konuşulmaktadır:
Katliamlar, soykırımları, gönüllü gönülsüz göçler…
Muhtelif coğrafyalardan sesler karşılıklı yükselmekte, suçlamalar sürmektedir:
Katiller…
Halen daha devam etmekte, birazda muhtelif oyunlarla ettirilmektedir. Anadolu toprakları üstünde kardeşçe yaşayan toplumlar, birbirlerine bu sıfatı yakıştırıp haykırmaktalar...
Bu nedenle kan akmakta, acılar büyümekte… Aslında bir dönem hepsi birbirine dostmuş. Aralarındaki insani yardımlaşma, komşuluk temeline dayalı güzel ilişkileri hiç bozulmayacak gibiymiş. O yılları yaşayanlar bunları iyi bilir, lafın yeri gelince de defalarca ağızlarından duymuşumdur.
Taşını, taş ustası Andrea’nın yaptığı; Hacı Abdullah’ın değirmeninde, öğütülen un; Rum Dimitrakis’in yağhanesinde, çıkartılan yağla; Kirkor Deveciyan’ın yaptığı dövme bakır kazanda pişirilip hayır olarak din ve ırk ayrımı gözetilmeden her kesimden insana dağıtıldığı dönemlerdir bu dönemler.
Çalıyı dağdan kesip getiren Deveci Yörük Mehmet’tir.
Bekçi Kürt Hüseyin, taviz vermeden herkesin malını kollar, insanlar ona sınırsız güven duyarlar.
Çerkez İbrahim’in kahvehanesinde, közde pişirilen dibek kahvesini tatmayan Hıristiyan; Rumların, Paskalya yumurtasını yemeyen Müslüman yoktur.
Arnavut Selami duvar örer, çatı tamir eder.
Laz Halil, balık tutar.
Marangoz Aleks ustanın yaptığı tekneler dillere destandır.
Tarlada, atölyede omuz omuza çalışan bu insanların; kimileri camiye, kimileri kiliseye gider. Bayramlar karşılıklıdır. İkramlar yapılır. Düğün dernek gezilir, alışveriş edilir…
Çalışkan, dürüst Ermenilerden de bahsedilir; mert Rumlardan ve diğerlerinden de…
Türkler de aynıdırlar onlar için. Eşittirler. Aynı karakterleri taşırlar.
Kitaplara pek yansımayan bu tablo, aslında yaşanan, yazılmayan tarihin geniş bir dilimidir.
Bu şahıslar, çeteleşmelerin üst boyuta ulaştığı dönemleri de hatırlıyorlar. İnsanlık adına utanç duyulacak davranış biçimlerini…
Camilere doldurulup gazlı paçavralarla yakılan insanlar, tecavüze uğrayan kadınlar, süngülenen bebekler, göçe zorlananlar…
Mezalimden kurtulmak için topraklarını terk edenler, kalanların başına gelenler… En yakın komşularının bile onları soymaya kalkıştığı günler…
Anlatılanlar doğrudur.
Tarih kitaplarında da sıkça geçen ibretlik konulardır bunlar.
Keşke olmasaydı… Bütün bunlar yaşanmasaydı…
Keşke gerçekten birileri masum, diğerleri katil olsaydı ve bu net bir şekilde görülebilseydi.
Nasıl oldu da bu güzel ilişkiler düşmanlığa döndü?
Roman diliyle bunları anlatmaya çalışırken, maksadım biraz da ithal, “Rambo, Kızıl maske, Örümcek adam” benzeri tiplemelere karşı, yöresel bir kahraman yaratmaktı. Başardığımı zannediyor, takdiri değerli okurlara bırakıyorum.
Saygılarımla. Sadık SONGUR
Güneşin yakıcı ışınları, dünyayı tüm sıcaklığıyla kavuruyordu. Bucak; yaprak oynamayacak kadar sakin ve rüzgârsız, düne göre daha sıcak, daha da bunaltıcıydı.
Güneyde; Kumtepe bataklıklarından titreyerek yükselen nemli balçık kokusu, ıtırlı bitkilerin keskin kokularıyla karışarak ağırlaşıp havayı solunamaz hale geliyordu.
İlkbaharın süsü ya da yeniden doğuşun simgesi olan çiçeklerin, rengârenk, binbir kokulu yaprakları dökülmüş; yerlerinde, olgunlaşmaya başlayan irili ufaklı tohumlar, türünün gelecek senelerde var olacaklarının müjdesini veriyorlardı doğaya.
Yeşil yaprakların arasında, altın gibi sapsarı parlamaya başlayan incirler; göbeklerinden akıttıkları kırmızı özsularıyla, renklerin ve lezzetin uyumunu sergilerken; üzüm salkımları, güneşe ermek istercesine gökyüzüne yükselen taze filizlere inat, asmaların dallarını koparırcasına yere yönelmişler, bağ bozumu için gün sayıyorlardı.
Bademler kınalı kabuklarından sıyrılarak toprağa bırakmışlardı kendilerini. Bazıları insanlar tarafından bulunup ambarda, çuvalda yerini almış, gözden kaçanlar toprakla kucaklaşmıştı.
Cevizler, sarı tüylü ayvalar, ekşi ve tatlı narlar, zeytinler günden güne irileşerek, yaklaşan güz hasadı için olgunlaşıyorlardı.
Tütün; tarlada çiçeğe dönmüş, yaprakları acı ziftini salgılıyordu. Sararan yapraklar bir an önce kırılmalı, dizilmeli, kurutulup balyalanmalıydı. Pazara çıkması, kendine emek verenlere kazanç olması bu şekilde mümkün olabilirdi.
Zaman, semere zamanıydı…
Ürün zamanı geçirilmeden hasat edilmeliydi…
Hasat, ter ve emek istiyordu…
Ter; sıcak ve rüzgârdan kavrulmuş bedenlerden su gibi akıyor, nasırdan çatlamış el ve ayaklarda billurlaşıp yiyeceğe, giyeceğe ve geleceğin umutlarına dönüşüyordu.
DAĞLARDAN GELEN KERVAN
“Zor olan, zora düşmek değil, zora aptalca düşmektir!”
Sırt sırta dayalı irili ufaklı dağları ovadan ayıran tozlu patikada, siyah bir merkebin çektiği bir kafile, ağır ağır ilerliyor; dokuz develik bu katara, üç atlı ve iki köpek refakat ediyordu.
Atlıların, kıyafetleri kabaydı. Çiçeklerle oyalı poşularından ve dana gönü çarıklarından, göçer oldukları; develerin uzun tüylerinden ise rüzgârların sert estiği yüksek yaylalardan geldikleri anlaşılıyordu.
Silahlıydılar; ama yüksek model ve kaliteli değildi silahları...
Bulundukları düzlüğe, çayın kenarındaki sazlıkların batak kokusu çökmüştü. Buna, hayvanların kaldırdığı tozlar da ilave olunca; soludukça genizlerini yakan, gözlerini yaşartan berbat bir hava çıkıyordu ortaya ki onlar; çam havasına, soğuk esen kuzey rüzgârlarına alışkın insanlardı.
En yaşlılarına,“Posbıyıklı Salih Efe!” diyorlardı. Yıllar önce; Bergama, Çanakkale, Balıkesir üçgeninde uzun süre eşkıyalık yapmıştı. Aftan yararlanıp teslim olduktan sonra bu işlerden elini ayağını çekmiş; şimdi, kendi malına çobanlık yaparak, arada sırada avlanarak geçimini sağlıyordu.
Diğerinin adı Mehmet’ti. Geçimini odunculuktan sağlardı. Güreşmeyi sever, yöresinde pehlivan olarak anılırdı.
En gençleri Hüseyin’di. Genel duruşu bakımından sakin, güleç yüzlüydü. Kavgayı sevmez, haksızlığa uğradığı zaman; tilkiden kurnaz, kurttan savaşçı, mandadan inatçı olur; kazancının büyük olacağını bilse bile, hileden uzak dururdu. Sözünü tutar, karşısındakinden de aynı tutumu beklerdi.
Yaklaşık beş sene önce, hayvanlarını Salih Efe’ninkilerle birleştirerek tek sürüye çevirmişlerdi. Birlikte otlatıyorlar, aynı komu paylaşıyorlardı.
Hayvan otlatırken yaptığı; kaşık, kepçe türü ağaç oyması eşyaları çerçilere satar, karşılığında tüfeğine malzeme alırdı.
Havada uçanı, karada kaçanı kaçırmayacak kadar attığını vuran iyi bir avcı; uzun boyu, karakaşı, hafif çekik ela gözleriyle kızları hayran bırakacak kadar da yakışıklıydı.
Güzelhisar çayının kuzey yakasındaydılar. Çayı, buradan bir yerden salla geçerlerse yolları kısalacak; eski yoldan giderlerse yeni yapılan taş köprüye ulaşmaları vakit alacaktı.
Salih Efe’nin tahminini böyleydi.
Yıllar önce İzmir’e gittiği zaman köprü yoktu. Çayı salla geçtiklerini hatırlıyor, orayı bir türlü çıkartamıyordu. Çünkü kıyı; söğüt, sazlık ve kamışlarla öylesine kaplıydı ki çok yerde çayın suyunu bile göremiyorlardı.
Eski yoldan ayrıldılar. Buldukları kestirme yollardan batıya ilerlemeye başladılar; fakat bu yollar kafalarını daha çok karıştırdı. Bir tarlada ya da kesilmiş ağaçlardan ötürü kelleşen bir boşlukta biten birkaç sinir bozucu denemenin ardından salı buldular; ama salcıyı göremediler.
Susamış hayvanları, Çay’a yanaştırıp bulanık suya saldılar. Kendileri de, akıntı yukarısında ellerini, yüzlerini yıkadılar; ama temizlenememişler, birazcık serinlemişlerdi.
Salcı yoktu. Develeri çöktürüp bir süre istirahat ettiler.
Epey oyalandıkları halde salcı gelmedi. Biraz daha beklediler. Sabırları tükendi, beyhude beklediklerini anlayıp hayvanları itiş kakış sala bindirdiler.
Güzelhisar’a varmaları öğle sonrasını buldu.
Kasabanın insanları tuhaf davranıyorlardı. Kime yaklaştılarsa, değil yardımcı olmak; konuşmaya bile tenezzül etmeden uzaklaştı yanlarından. Sonunda sıkıştırdıkları bir dilenciden gerçeği öğrendiler. Salgını nedeniyle insanlar yabancılardan çekiniyorlardı. İhtiyaç listesine ilaç ilave ettiler; lakin normalde bakkal ve çerçilerde satılan ilaçları bulamadılar; buldukları birkaç yerde de çok pahalıydı.
Eczacı Abdülaziz Efendiye, kasabanın meydanında tesadüfen rast geldiler. Durumu anlattılar, yardımcı olmasını istediler. Mıntıkada ilacın imalat ve ticaretini yapan oydu. O da; “Gece gündüz canla başla çalışıp ilaç imal ettiğini; ama hastaların çokluğundan yettiremediğini, dağıtım esnasında birtakım eksikliklerin olduğunu, bu yüzden fazla para kazanmaya çalışanların önüne geçemediğini!” falan anlattı. Cebinden bir kutu ilaç çıkardı,“sus payı” gibilerinden hediye edip yanlarından ayrıldı.
Diğer eksiklerini tamamlayıp gece bastırmadan yola çıkmak kararındaydılar. Geceyi kasabada geçiremezlerdi. Çünkü hana gitseler fuzuli masraf olacak; sokakta kalsalar, “eşyalar çalınacak” korkusuyla uyuyamayacaklardı.
Alışverişi yapıp sessizce kasabadan ayrıldılar, çay boyunu deniz istikametine takip edip sahile varmalarına az kala yeni yola çıktılar.
Köprünün önünden başlayıp İzmir’e uzanan yolun her iki tarafı, iğde ağaçları ve hanımeli çiçekleriyle kaplıydı.
Birbirine kol verip yolu tünel gibi kapatan ağaçlar çiçeğe durmuşlar; yaydıkları kokular, daha önce soludukları pis havanın etkisini üstlerinden siliyor; aldıkları her solukta, yeni bir güzellik keşfediyorlardı.
Sıcaklık; yerini, serin, loş aydınlığına terk ederek yakıcılığını yitirmişti. Ağaç aralarından gözüken boz topraklı ova, çok yerde renk değiştirip rengârenk çiçeklerin serpiştirildiği yemyeşil pamuk tarlalarına; bağ, bahçe ve meyveliklere bürünmüş; irili ufaklı meyveler ve çiçekler; kuşlar ve arılarla daha renkli ve zengin görünüyorlardı.
Yol boyundaki tarlaların çoğunun yanında, gölgesi bol ağaç diplerine ya da üstü kamış kaplı küçük çardaklara bırakılan hayrat testileri, burada yaşayan insanların hayır dualarına ne kadar önem verdiğini ortaya koyuyordu.
Burası; arada bir uğrayan İmam Ali Kemal Efendi’nin vaazlarında büyüklere tanımladığı cenneti; ak saçları kınalı ninelerin, uzun kış gecelerinde küçüklere anlattığı masallardaki, muhteşem sarayların bahçelerini andırıyordu.
Hayratlardan su içip bırakanlara dualar ederek devam ettiler. Kendilerini o kadar rahat ve huzurlu hissediyorlar, ortama güven duyuyorlardı ki, muhtemel tehlikelere karşı önlem almıyorlardı. Bu sebeple, tünelin bitimine az kala ağaçların uğrundan gölgeler gibi usulca çıkan atlıları fark etmediler.
— Hey! Nereden gelir, nereye gidersiniz?
Sese bakındılar. Atlıların üçü önlerini kapatmış, ikisi arkalarında kalmıştı.
Uzun menzilli silahları ve omuzlarına çapraz vurdukları mermi dolu kütüklüklerinden çeteci olduklarını tahmin eden Salih Efe;“silahlara el vurmayın! Niyetlerini bilemeyiz, Allah vere kötü olmaya! Anlayacakları dilden konuşacağım, ikna edebilirsem zarar vermeden giderler.” diye diğerlerini uyardı, adamlara cevap verdi;
— Madralardan gelir, İzmir’e gideriz!
Köpekler yaygarayı bastılar. Hüseyin, onları yanına çağırdı. Tasmalarından yakaladı, başlarını okşayarak sakinleştirdi. Köpeklerin yatıştığını gören önlerindeki adamlar, sokulup tütün, ekmek, katık gibi bir şeyler istediler. Salih Efe, Hüseyin’e yiyecek bir şeyler indirmesini söyleyip kendisi de sigara sarmaya başladı.
Adamların bekledikleri bu andı. Silahlarını çevirip davranmamalarını söylediler. Mehmet silahına davrandı; ama çenesine aldığı sert bir dipçik darbesiyle attan yıkıldı. Vuran silahı üstüne çevirmişti. Kıpırdamadan Salih Efe’ye baktı. Efe üzüntüyle başını salladı;
— Bu onların cahilliği… Yapmasalardı iyiydi ya! Neyse kalk, gel yanıma!
Kenara çekildi, Hüseyin’e dönüp seslendi;
— Bırak uğraşma boşuna! Sende gel, aç olan yiyeceğini kendisi alır.
Ağaçlara doğru yürüdü. Atlılardan biri emretti:
— Yeter! Çok uzaklaşmayın!
Bu emir, köpekleri harekete geçirdi, saldırmaya yeltendiler.
Telaşla Hüseyin’e bağırdı:
— Hey çocuk! Köpeklerini tut! Bir şey yaparlarsa önce onları, sonra seni vururum!
Hüseyin köpekleri çağırıp tasmalarından tuttu.
Adam yanındakilere dönüp;
— Latif, Üzeyir! Atlayın aşağı. Üstlerini arayın şunların!
— Baş üstüne Murat Zeybek!
Adamlar silahlarını arkadaşlarına teslim ederek attan indiler. Salih Efe’yle Mehmet’in üstünü aradılar.
Salih Efe’de; bir gümüş mecidiye, sekiz metelik miktarında para buldular. Mehmet’te hiçbir şey çıkmadı. Hüseyin’i aramaya gerek görmediler. Parayı az buldukları için Salih Efe’ye söylendiler.
Murat Zeybek;
— Bu parayla yola mı çıkılır?
— Bizde o kadar var. Fazlası lazımsa daha zengin birilerine bakacaksınız!
İnanamadı. Gözlerini kısarak Salih Efe’ye baktı;
— Paraları develerdeki yüke saklamayasın?
— Öyle bir huyum yok! Param olsa ne devede ne de eşekte bırakırım.
— Yükünüz nedir?
— Boşuna umutlanma. Size yarar hiçbir şey yok!
— Ona kararı ben veririm, sen değil.
— Böyle durumlarda merak eden sormaz! Söze değil göze bakar!
Murat Zeybek düşündü; develeri çöktür, yükleri aç! Uzun iş! Aldığı cevabın etkisiyle biraz da kızdı. Kararını verdi, adamlarına seslendi;
—Toparlayın kervanı gidiyoruz!
Salih Efe Murat’ın kıyafetine baktı, sordu:
— Dur bakalım, bekle bir dakika!
Murat Zeybek döndü;
— Ne var?
— Grubun başı sen misin?
— Evet!
— Başsın; ama efe değilsin!
— Nereden biliyorsun?
— Kıyafetinden! Efeler zeybek kıyafeti giymezler. Efen kim?
— Seni ilgilendirmez!
Döndü, sinirle adamlarına bağırdı;
— Laf dinliyorsunuz. Sallanmayın! Toparlayın haydi!
Kervanın yönünü dağlara çevirip az biraz açıldıklarında Hüseyin köpekleri saldı; hayvanlar, havlayarak peşlerine düştüler. Adamlardan biri atını durdurdu. Hüseyin’e;
— Ülen çocuk, az önce ne söylendi sana?
Diye haykırarak silahını köpeklere çevirdi;
— Yettiniz gayrı, kafam şişti be!
Çöktü tetiğe. Bu gelişigüzel atılan bir kurşundu. Hedef bulamadan toprağa saplandı; ama adamlar, üstlerine gelindiğinde neler yapabileceklerini ifade etmiş oluyorlardı.
Hüseyin köpekleri sakinleştirdi. Ardından Salih Efe’nin önerisine uyarak peşlerinden yürümeye başladılar.
İzlendiklerini fark eden Murat Zeybek geri döndü. Konuşma mesafesine girince seslendi;
— Hey, durun orada!
Durdular.
— Niçin takip ediyorsunuz bizi?
Salih Efe;
— Rahatsız mı oldunuz? Yüreğinizi korku mu sardı?
— Neden korkalım? Malınızı aldık, canınızı sağ bıraktık! Korkumuz olsa sıkardık birer kurşun, yaşatmazdık sizleri. Bizi zorlamayın. Ters bir hareketinizi sezersek…
Soğukkanlılığını koruyan Salih Efe, gülümsedi, gözünü alay edercesine kırparak;
— Vurursunuz değil mi? Size zarar verebilecek bir durumumuz var mı ki bu kadar pinpiriklisiniz? Olanlardan sonra sizinle muhatap olamayız. Çünkü suçlu siz, haklı biziz. Efenizle konuşabiliriz ancak!
Murat Zeybek dikkatle baktı; ama hiçbirini efeye benzetemedi. Sordu:
— Efeler efelerle konuşur! Sen Efe misin be ihtiyar?
— Olmadığımı söyleyen mi var?
— Hayır! Olduğunu da duymadım…
— Öyleyse efe say!
— Bilemem bu senin lafın!
— Doğru! Kaç senedir dağlardasın sen?
— İki!
— Daha çok yenisin be evlat. Köyünün kokusu çıkmamış bile üstünden! Sen ne beni, ne de akranlarımı tanırsın. Namımız belki de gelmiştir kulaklarına; ama kulaktan dolma kelamla adam tanınır mı hiç…
— Sen kimsin?
— Çok laf sahibini yorar. Efenize varalım, tanır ya da tanımaz, onunla bizim aramızdaki bir şey! Bizi vurabilir, cesedimizi dereye atabilirsiniz; ama şunu da unutmayın! Bu gün bana olan, yarın sana da olur! Bu işler böyledir…
— Efemizin kim olduğunu biliyor musun sen?
— Kim olduğu önemli değil. Bu vesileyle öğrenmiş oluruz. Hele yüz yüze bir gelelim...
—Bana göre hava hoş, siz bilirsiniz! Gidelim!
Gün batımına az kala; dik kayalıkların arasında bir yarıntıdan düzlüğe çıktıklarında, karşılaştıkları iki çeteciden biri, kargıya bağlı flamayı tepelere salladı. Aynı an karşıdan atılan bir el silah sesi dağlarda yankılandı.
Vadiye giriş izni anlamına gelen bir atıştı bu. Yamaca vurup kısa bir süre sonra düzlüğe ulaştılar. Üç kişi karşıladı onları. Biri atını topuklayarak ileri çıktı;
— Hoş geldiniz Murat Zeybek!
— Hoş bulduk Turan Efe!
— Bu develeri nereden buldunuz?
— El koyduğumuz kervan…
Turan Efe afalladı, şaşkınlıkla sordu;
— Kervana el mi koydunuz?
— Evet!
— Kimin kervanı bu?
— Bilmiyorum!
— Size bu görevi kim verdi?
— Kimse! Kendi aklımızdan yaptık.
— Efeden habersiz ha?
Murat Zeybek yılışarak güldü:
— Evet!
— Umarım Efe kızmaz!
— Niye kızsın ki? Şuna baksana kaç deve var burada?
— Doğru! Bayağı büyük bir kervan! Yükü de epey var. Peki, adamlar kim?
— Kervanın sahipleri! Aralarından birisi Efe olduğunu söylüyor. Şu yaşlı olan! Efemizle görüşecekmiş. Peşimizden geldiler. Silahları yok. Tehlike arz edemezler.
— İstiyorlarsa arz etsinler. Kendileri bilir... O ayrı bir konu; ama bu yaptığınız hiç hoş olmadı. Habersiz kervan kaldırmanız, hadi oldu bir kere diyelim; fakat “Efe’yle görüşeceğim!” diyeni peşinize takıp kampa getirmenize ne demeli? Böyle bir şey olur mu?
— Hayır! Elbette olmaz; ama bu farklı! Şu posbıyıklı olan, “Efe’niz beni tanır! Şahsen olmasa da hakkımda illaki bir şeyler duymuştur!” deyince…
— Murat, sen ne dediğinin, ne yaptığının farkında mısın? Umarım tanımaz. Tanırsa, hele değer verdiği birisiyse… Bu işin sonu ne olur, bilemem! Onu sen düşün gayrı!
Salih Efe;
— Ben biliyorum ne olacağını. Murat’ın zeybeklik gider… Üstüne belki de iyi bir falaka! Yakışır yani!
Turan Efe, Salih Efe’ye döndü;
— Öyle mi? Senin için mi? Kendini o kadar büyütme!
—Büyük olduğumu düşünüyorum!
— Her neyse, Efe kamptadır. Kararı o verir. Şunu peşin söyleyeyim: Aklı keserse mesele çıkarmaz, misafire saygılıdır, gene de dikine gitmeyin. Böyle şeyleri sevmez. Yemin ederim ya kulağınızı keser ya da derinizi yüzer!
Bu sözler, tepesi atan Salih Efe’nin umurunda olmadı. Sözü Turan Efe’nin ağzına tıkadı:
— Güya kendine Efe diyorsun! Ağzını boşuna yoruyorsun? Aklın sıra yüreğimize korku mu salacaksın? Tanış olmasa bile, sadece görüşmek isteyenin kim derisini yüzer, kulağını kesebilir ki? Efeniz törelerin üstünde midir ki bu yasayı değiştirsin?
— Değil elbette!
— Öyleyse uzun etme, bizi yanına götür. Ayağıyla yürüyerek gelen, dönmesini de bilir. Merak etme sana yükümüz olmaz…
Bu, kendinden çok emin ihtiyarın, konuşma tarzından etkilenen Turan Efe, yumuşadı;
— Peki! Baba, sen kimsin? Dilin, güzel laflar eder ya biraz da şahsiyetini tanıyalım!
— Bana diyarımda “ Posbıyıklı Salih Efe” derler. Uzun zaman oldu; çekildim dağlardan…
— Posbıyıklı Salih Efe! Adın yabancı gelmedi bana… Duymuş gibiyim… Diyarın neresidir? Hele bir söyle?
— Madra’lardan, gelirim.
Turan Efe’nin gözleri parladı;
— Doğru! Posbıyıklı Salih Efe oralardandı, adını da çok methetmişlerdi ama... Dur hele! Aklımı karıştırmaya çalışma! Nereden bilelim, seni kim tanıyor, kim biliyor? Ya o efenin adını kullanıyorsan… Oralar bana yabancı sayılmaz. Ben Bursa’danım; ama o taraflara birkaç kez geldim. Gerçi çok fazla kalmadım da bu ismi duymuştum oralarda. Bizim Efe, oralardan bir yerden...
— Nerelidir, adı sanı nedir?
— “Bölcek’li Mustafa Efe”dir.
— “Çakır” da derler mi?
— He ya! Nereden bildin?
— Malum oldu işte!
Turan Efe, Salih Efe’nin sıradan birisi olmadığını anlamıştı. Konuşmayı kesti, Murat Zeybeğe döndü;
— Murat Zeybek, düşündüğüm gibiyse yandın oğlum!
— Neden?
— Çok sorma, nedenini kampta öğrenirsin! Geç oldu, gidelim artık! Karanlık çöküyor! Haydi atlara! Arkadaşları yürütmeyin, verin atlarını!
Atlara binip zirveye tırmanmaya başladılar. Kamp ateşinin yandığı küçük meydanlığa vardıklarında ufuk iyice kızarmıştı; ama ortalık, aydınlık sayılırdı.
Devamını kitapta bulabilirsiniz.
Gönderen oba zaman: 03:47 0 yorum

GERİ DÖNÜŞ YOK
“Bu gece; Dünya’da silahların ve şiddetin ebelik yaptığı kanlı bir doğum gerçekleşmiş; Ege’nin yalçın dağlarında, yeşil ovalarında, engin denizlerinde, haksızlığa karşı mücadelelere önderlik ederek kahramanca savaşacak, yiğit bir “efe adayı” Dünya’ya gelmişti. Bu Efe adayı pek çok yerde yüreklerdeki korkuyu cesarete, cesareti isyana dönüştürecekti…”
Bu manzara karşısında donakalan Hüseyin, var gücüyle haykırdı;
— Dur! Hasan yapma, indir o silahı yere!
Hasan tereddütlüydü. Hüseyin’in kesin emri karşısında silahı indirse de gözleri Sarıbaş’da parmağı tetikteydi. Az sonra Sarıbaş sakinleşti ve adamın üstünden kalktı; Hüseyin’in ellerini koklayıp, yalamaya başladı.
Adam inledi. Bir şeyler anlatmak için çabaladığı belliydi; fakat öylesine berbat bir haldeydi ki sözleri anlaşılmayacak kadar zayıf ve ağlamaklıydı. Hüseyin acıyarak üstüne eğildi; ama ne olur ne olmaz mantığıyla namluyu adama çevirmiş, ateşe hazırdı. Adam fısıldayarak konuştu:
— Yalvarırım beni Jandarmaların eline sağ koymayın, öldürün! Bizim muhitin askerleri bunlar. Beni tanırlar, yaşlı anama bile kötülük ederler. Ne olur!
Kendini kaybetti. Yakarış Hüseyin’in içine işledi. Menemendeki kilisede karşılaştığı dost davranan adamın sözleri geldi aklına. Eli tetiğe gitmedi; ama Jandarmalara da teslim etmeyecekti. Hasan’a:
— Yaşıyor! Yanımıza alalım.
— Farkındayım. Değmez. Sen merhameti bir kenara bırak. Aynı durumda sen onun eline geçseydin, o sana bu şansı tanıyacak mıydı? Hiç zannetmem. Kafana kurşunu sıkar, çalılığa doğru kaydırırdı cesedini. Ayrıca torba gibi yanımızda taşıyalım dediğin bu adamın yaşayıp yaşamayacağı belli değil.
— Umarım Ayşe Ana ayağa kaldırır onu.
Hüseyin’in kararlılığını gören Hasan, fikrinde direnmedi. Hüseyin’e bahane buluyordu ama kendi olsa çok farklı davranmazdı herhalde!
— Sen bilirsin.
Diğer adamın gırtlağı paramparçaydı.
Bir Yüzbaşı, bir Teğmen, bir Çavuş ve altı Jandarmadan oluşan karakol kuvvetleri olay yerine geldiklerinde her şey kontrol altında gibi görünüyordu.
Cemal’ler de yetiştiler. Alelacele yapılan keşifte; altısı ölü, birisi de yaralı olmak üzere toplam yedi kişinin saf dışı edildiği tespit edip adamlara ait bütün eşyaları toparladılar. Bu çalışma ancak birkaç dakikalarını aldı.
Hepsi hadiseye oldubitti gözüyle bakıp üstlerinden saatlerce süren gerginliği atmışlar, Jandarmalarla aralarında şakalaşmaya başlamışlardı. Sonucu doyurucu bulmayan Hüseyin, onlardan oldukça uzak ve suskundu. Sıkıntılı duruşundaki ağırbaşlılık ve düşünceli tavır, kafasını kurcalayan başka şeylerin varlığını ortaya koyuyordu. Evet, düşünüyordu. Haksız da sayılmazdı. On iki at, yedi adam! Üçü kaçtığına göre; ya iki at fazlaydı, ya da iki adam eksik! Fazla oyalanmadan kararını verdi, düşüncelerini arkadaşlarına anlatacaktı. Konuşmaya zaman bulamadılar. Çok yakından atılan bir silahın sessizliği yırtan gürültüsüyle kendilerini yere attılar. Kafaları o kadar meşguldü ki silahın nereden atıldığını fark edememişlerdi. Ne yazık ki şans Yüzbaşı’dan yana değildi.“Yandım!” diye haykırarak olduğu yere yığıldı. Aynı tehlike şimdi hepsi için mevcuttu. Soluklarını tutup adeta dört göz oldular. Sarıbaş sessizce ileri koştu, az ötelerindeki bir kızılçamın etrafında havlayarak dönmeye başladı. Kurşunu atanın yeri belliydi. Ağaca mavzerini çeviren Hüseyin, sertçe namluya mermiyi sürdü, metalin metalle sürtüşmesinden çıkan ses hepsinin kulaklarını tırmaladı. Ağaca seslendi;
— İn aşağıya. Orada olduğunu biliyoruz. Kanını dökmek istemiyoruz.
Kısa bekleyişten sonra silah tekrar patladı. Kurşun, Hüseyin’in ardına pustuğu kayadan parçalar koparıp dağılırken; sabrı taşan Hüseyin ikinci kurşunu atmasına zaman tanımadan:
— Yetiverdin gayrı!
Diye haykırıp tetiğe dokundu. Dallar sarsalanıp aralandı. Ağaçtan düşen adam, çuval gibi tok bir sesle yere çarptı.
Temkinle yaklaştılar. Öldüğüne emin olduktan sonra Yüzbaşı’ya döndüler. Yarası ağırdı.
Kanamaya müdahale edip durduran Teğmen ayağa kalktı:
— Yardımlarınız için çok teşekkür ederim.
Hüseyin;
— Teşekküre gerek yok. Olması gereken bir şey yaptık. Siz yaralılarınızı gönül rahatlığıyla tedavi edin, biz gidelim.
— Güle güle… Buralı mısınız?
— Değiliz. Neden sordunuz?
— Zabıtların tutulması için ifadeniz gerekecek. Yarın karakola uğrayın diyeceğim ama…
— Gelemeyiz.
Teğmenin beklemediği bir cevaptı bu.
— Gelemeyecek misiniz?
— Hayır, gerek görmüyoruz. Bize ait olanları alıp gideceğiz, bir daha da görüşmeyeceğiz.
Teğmen şaşkınlıkla sordu:
— Size ait ne var ki?
— Onlara ait olan her şey…
Yüzbaşı Teğmenin konuşmasına fırsat vermeden yerinden doğruldu.
— Böyle bir şey olamaz.
— Neden olamaz?
Hüseyin aniden silahını üstlerine çevirdi, devam etti;
— Hayır komutan! Kimin, neyi alacağı kararını vermek size değil bize aittir. Mal olarak hiçbir şeyi size vermiyoruz. Mallara el koyduk. Sizinle çatışmaktan korkmadığımızı bilin! Anlaşırsak silahlı kalmanıza izin verebilirim.
— Sizde eşkıyasınız değil mi?
— Değiliz; ama öyle kabul etseniz de bizce hiçbir mahzuru yok.
Yüzbaşı acı acı gülümsedi:
— Öyle olmalısınız. Ben sizi civar köylerden gelen köylüler zannetmiştim. Yanılmışım. Eşkıyayla hiçbir şekilde pazarlık yapmam…
Yüzbaşı’nın sözünü havaya bir kurşun sıkarak kesen Hüseyin, konuşmasına devam etti.
— Öyleyse silahlarınızı bırakın!
Cemal ve arkadaşları silahlarını jandarmaların üstüne çevirdiler. Ganimeti bırakmak gibi bir düşünceleri yoktu. Jandarmalar usulca silahlarını yere bırakırken, Hasan onları süratle topladı, jandarmalardan uzak bir kenara yığdı. Bu duruma fena içerleyen Teğmen Şükrü Bey, Hüseyin’e çıkıştı;
— Bizi bu dağ başında silahsız bırakacağınıza niçin vurmuyorsunuz?
Bu soruya cevap vermeyen Hüseyin, Hasan’a döndü;
— Silahları biz giderken geri verirsiniz. Eşyaları atlara ve katırlara yükleyin. Yaralıyı da yanımızda götüreceğiz. Hazırlığınızı ona göre yapın.
Jandarmalara döndü:
— Korkmayın size zararımız olmayacak. Bizi zora sokmazsanız tabi…
Zaman geçtikçe yarası soğuduğu için acısı artan Yüzbaşı’nın soluması sıklaşmış, teni buz gibi olmuştu. Çok kan kaybettiği belliydi. Buna rağmen Hüseyin’i bir kez daha uyarmaya çalıştı.
— Bak oğlum. Eğer o atları ve silahları alırsanız devleti karşınızda bulursunuz. Nereye götürürsen götür, bu mal size hayır getirmez. Elinizde yakalandığı an başınız büyük derde girer. Devletle inatlaşma! Ödül verdirebilirim. Bu konuda elimden geleni…
— Ödül peşinde değilim. Atlar ve silahlar yeter. Bunları benden çalınanları kurtarmak için değil; bu işin kanunu böyle olduğu için alıyorum. Bunlar ya da arkadaşları bana mislini yaptılar. Bende aynını uyguluyorum. Sizinle şimdilik bir hesabımız olmadığı içindir ki sizlere ve eşyalarınıza dokunmayı düşünmüyorum.
Ali Bey alaylı bir ses tonuyla;
— Lütufta bulundunuz, teşekkür ederim.
Alayı sezinleyen Hüseyin diklendi:
Lütuf değil; anlayış meselesi! Buyruğunuza girmeye mecbur değiliz. Biz devletten maaş almıyoruz. Şunu bir kavrayın artık! Mal için bu işin içine girseydik siz ya da onlar fark etmezdi. Ne bulursak alır götürürdük. Anlayın ki işin içinde başka şeyler var!
— Ne var? Bunu söyle bana!
— Bunu siz çıkartın ortaya!
Ali Bey düşündü;
— Yorgun yokuşa sürülmez ki! Açıkça söylesene bunlar soydu mu sizi? Bunu mu demek istiyorsun?
— Evet! Ceza mı vereceksin onlara! Bak cezalarını buldular işte.
— Olabilir. Belki ölümü çoktan hak etmişlerdi. Ona bir şey dediğim yok. Konumuz sizinle ilgili! Olayın ardından ne yaptınız? Derdinizi gidip karakolda anlattınız mı? Mıntıkaya ben bakıyorum. Bildiğim kadarıyla öyle bir hadise bizim karakola intikal etmedi.
— Karaca Foça’ya gelmedim. Yaralıydım. Menemene gittim. İşlerin nasıl yürüdüğünü gördüm. Teğmen Hasan Bey, bana birçok şey sordu. Suçluları tanımadığıma, kendimizi koruyamadığımıza kızdı. Öyle şeyler söyledi ki; neredeyse beni suçlu ilan edecekti. Bu saatten sonra kimseye güvenmiyorum.
Yüzbaşı son konuşulanları duyamadan bayıldı. Teğmen konuştu.
— Seni çok iyi anlıyorum. Menemende yaşadıklarını da aşağı yukarı tahmin edebiliyorum. Sana şunu söyleyeyim: Yüzbaşı’nın sözü benim içinde geçerlidir. O şu an baygın. Belki iyileşecek; belki de ölecek. Onun ağzından çıkan her kelimenin arkasında olacağım. Şüphen olmasın… Bu davada senin adına yapılabilir ne varsa yapacağım. Bana güven ve zaman tanı. Senden sadece bunu istiyorum. Fakat dediğini yapar bizi hiçe sayarsan…
— Hiçe sayarsam?
— Gerisini sen bilirsin. Bir dahaki karşılaşmamız dostça olmaz.
— Elinden geleni ardına koymazsın.
— Öyle olsun. Eşyaları götürsen bile yaralıyı bırak. Onunda yarasına bakayım.
— Onu size teslim etmem. Bana lazım.
— Ne yapacaksın ki onu?
— İyileştirip konuşturacağım.
— Sen tedaviden anlıyor musun?
— Hayır, anlayanı bulurum. Zor değil ya!
Sohbet çığırından gene çıkmıştı. Teğmen sustu. Bir noktaya varamayacaklardı. Yolları birbirine yaklaşamayacakları kadar birbirinden uzaktı.
Hüseyin’in “Gidiyoruz.” Komutuyla atlara binip ova yoluna hareket ettiler. Giderlerken jandarmalara ait silahların mermilerini boşaltıp yakınlara savurdular.
Hüseyin’lerin ardı sıra bakan Teğmen Şükrü Bey, Hüseyinlerin gittiği yöne baktı. Birisi dikkatli baksa gözlerinden fışkıran kini rahatlıkla fark edebilirdi. Kendi kendine mırıldandı.
— Karşılaşmamamız için tanrıya dua et. Karşıma çıktığın an bu zaferi burnundan getireceğim.
Mırıldanmayı duyan Çavuş:
— Komutanım birkaç mermi buldum. Şu an atış menzilinin dışında değiller. İstersen…
— Yapma; onlarla çatışmaya girecek gücümüzde, mermimizde yok. Yaralılarla ilgilenmemiz gerekiyor. Bırak şimdilik gitsinler. Gün gelir karakola düşerler. Şimdi Ali Bey’e sedye yapmalıyız. En ağır yaralımız o. Acele tarafından iki uygun dal kesin! Sallanmayın, çabuk olun!
Çavuş ve jandarmalar uygun dal ararken; iki jandarma tesadüfen kaçmaya çalışan üç kişiyle karşılaştı. Adamlar direniş göstermeden teslim oldular.
Gece hayli ilerlemişti. Sedyeyi yapıp Ali Bey’i ve eşkıyaları alan jandarmalar talikaya ilerlediler. Tekerleği yapabilirlerse, hemen yola çıkacaklar; yapamazlarsa, sabahı bekleyeceklerdi.
Hüseyinler, yarım saat kadar güney yönünde ilerledikten sonra doğuya dönerek yirmi dakika yol aldılar. Daha sonra kuzeye yönelip şoseyi bulana kadar at sürdüler. Yolu takip ederek kendi atları bıraktıkları yere vardılar.
Çok değil, araları yüz metre ya vardı ya da yoktu. Kamp kuran jandarmalar, yaktıkları ateşin başında; kimi oturmuş kimi uzanmıştı. Teğmen Şükrü Bey, yaralılarla ilgileniyordu.
Yiyecek ekmekleri, içecek suları var mıydı acaba? Hüseyin, yüreğinin derinliklerinde bir sızı hissetti; pişmanlık duyuyordu. “Keşke onları bu halde terk etmeseydik. Keşke arkadaşlarıma verdiğim sözü anlayabilselerdi. Keşke bu kadar inatçı olmasalardı.” Diye düşündü.
Şivesinden Toros’lardan geldiği belli olan bir jandarmanın yanık sesiyle okuduğu türkü, kulaklarına geldi.
“Gümüşlü mavzeri yüze alınca
Dereler kan aksa da geçeriz efem
Ömür kadehimiz ölüm dolunca
Korkusuzca onu da içeriz efem”
Hüseyin durdu, yüreğini dağlayan bu türküye kulak verip dinledi.
Efe”lerin yiğitlikleri, yerine göre can düşmanları olan Jandarmaların bile diline düşmüş, olumsuz koşullarda onlara moral veriyor, direnme gücü aşılıyordu.
Halk’ın; acılarını ve sevdalarını katarak ölümsüzleştirip gelecek kuşaklara armağan ettiği türkülerin içinde, efelerin yiğitliği önemli bir yer tutuyordu. Türkünün bitiminde “Yaşadığı süre boyunca efeler gibi haksızlığa karşı mücadele edeceğine” söz verdi Hüseyin.
Atlarına bindiler. Geldikleri yolu takip ederek Ilıpınar’a geri döndüler. Köye girerlerken ufukta oluşan mavimtırak beyazlık 2–3 saat sonra güneşin doğacağını müjdeliyordu. Kimilerine ölüm; kimilerine de zafer sunan bu korkulu gecenin nöbetini gündüze devretmesi yakındı.
2. cildin sonu
Gönderen oba zaman: 03:38 0 yorum
10 Nisan 2008 Perşembe

EFE YEMİNİ
"Çalgı seslerinin alanı doldurması ile eğlence başladı. Çalgıcılar geçişler yaparak, Rum, Arnavut, Boşnak, Pomak, Yörük, Türkmen, Laz, Kürt, Çerkez, Azeri olmak üzere her kesimin havasını çalıyordu. Gerek oynanan oyunlar, gerekse misafirlerin kıyafetlerindeki çeşitlilik; çok sesliliğin ve çok renkliliğin güzel bir örneğini oluşturuyor; bu düğünü, etnik grupların yarıştığı panayıra dönüştürüyordu.
Bu güzel bir olaydı. Bu vesile ile bir araya gelen farklı düşüncelere sahip insanlar, gerginlikleri yumuşatıp konuşarak aralarında sorun olan konulara çözüm yolları arayabiliyorlardı."
Ertesi Sabah İstanbul’a Jandarma umum kumandanı Rasim Paşa’ya çekilen şifreli telgrafta şunlar geçiyordu.
“Yaptığımız kuşatma harekâtının bu koşullarda olumlu sonuç vermeyeceği kanaatini taşıyarak kaldırmış bulunuyorum. Bu konuda yetkimi kullandığımın bilinmesini saygılarımla arz ederim. Tüm sorumluluk bana aittir. Kara Sait Paşa.”
Talat Paşa’ya da benzeri şifreli bir telgraf çekildi aynı gün.
Üç gün sonra Köşk’te istirahatta bulunan Kara Sait Paşa’ya küçük bir çocuk bir mektup getirdi.
Mektup Çakırcalı tarafından yazılmıştı.
Bu mektupta, silahının altına girdiği anı, yeri, ayrıntılarıyla öyle güzel anlatıyordu ki Paşa yazılanların doğruluğunu kabul etti ve bir daha Çakırcalı’nın üstüne gitmeme kararı alarak İstanbul’a döndü.
Çakırcalı’da iki gün sonra daha güvenli bulduğu Madran dağlarına doğru yol aldı.
Madran’daki üssünde birkaç gün dinlendikten sonra, bir gün kızanların arasından zeybek seçimi yapılmasına karar verdiler. Kızanlar halka halinde yere bağdaş kurup oturdular. Ayakta sadece Zeybek adayı kızan kaldı. Belinden yatağanını çekti ve üç kez öperek Çakırcalı Mehmet Efe’ye uzattı ve önünde diz çöktü. Efe sordu:
— Bu koca dağların sahibi kim?
— Erimiz.
— Yiğidi kim?
— Efemiz.
— Yiğit kime derler?
— Sözünde durana, Efesi ile ölene.
— Korkak kime derler?
— Sözünden dönüp, aman diyene!
— Var yemezlere acımalı mı, dayak mı haktır?
— Dayak haktır.
— Susuz derelerde kavak biter mi?
— Bitmez.
— Bitkisiz diyarlarda duman tüter mi?
— Tütmez.
— Âdem kuşağına bel bağlanır mı?
— Bağlanırsa ağlanır
— Yiğitlerde ne yoktur?
— Merhamet yoktur!
— Şeytana bel bağlanır mı?
— Yardımcımızdır bağlanır!
— Sözünde durmayan kahpe bacının kızanı olsun mu?
— Olsun!
— Şu dualı yatağan böğrüne batsın mı?
— Batsın!
— Doğru söylediğine Nasuh tövbesi olsun mu?
— Olsun!
Yemin bittiğinde Çakırcalı kalktı ve yakındaki defne ağacının yanına gitti, elindeki yatağanı ağacın gövdesine sapladı.
Zeybekler de Efe’nin yanına toplandılar. Efesine sadık kalacağına söz veren kızan yedi kez, ağaca saplanmış olan yatağanın altından geçti. Son geçişte diğer zeybekler de onu takip ettiler. Son zeybekte geçtikten sonra Efe kızanın alnından öptü, kızansa Efenin elinden. Yatağanı ağaçtan çıkartan Efe onu kızana verdi ve “Hayırlı olsun!” dedi.
Hacı’nın ve Derviş Bey’in teklifi üzerine bir tören de Hüseyin için düzenlendi. Çakırcalı Mehmet Efe, methiyesini çok duyduğu bu delikanlının “zeybek” değil, “efe” olmasına karar vermişti. Kararını törenden sonra açıkladı. Bu karar çok yerinde bir karardı, kimse karşı çıkmadı ve tam aksine Hüseyin’in bu payeye lâyık olduğunu düşünüyorlardı.
Hüseyin Efe olduktan sonra oralarda oyalanmayıp Derviş Bey’in eski bir alacağını tahsil etmek için Aydın’a geldiler; fakat tüccarın kasasında borcunu karşılayacak miktarda nakit yoktu. Parayı denklemek için birkaç gün mühlet istedi, bu arada çiftliğinde misafir kalmalarını rica etti. Aslında birkaç gün çiftlikte kalsalardı iyi olurdu. Yola çıkmak için hava pek müsait değildi; ama gene de bu davete sıcak bakmadılar. Adı geçen alacağın meblağı büyüktü ve bu para için ihbar, tuzak dâhil her şey olabilirdi. Tüccar paranın üstüne yatmak niyetiyle ihbarcılık yaparak ya da adam göndererek hepsini yakalatma veya öldürtme girişiminde bulunması olmayacak bir şey değildi.
Derviş Bey misafir kalsa bile birbirlerinden ayrı olurlarsa bu manada Derviş Bey’e zarar verme düşüncesini aklına koymadan önce iyi düşünmesi gerekecekti. Hacı’nın ve Hüseyin’in varlığını bilen tüccar Derviş Bey’e olabilecek herhangi bir olumsuz durumda kendisine sorular sorabilecek olanları hissetmesi bile Derviş Bey için yeterli bir güvence sayılırdı.
Acele davranmalarının bir başka sebebi daha vardı. Mehmet Efe’nin, Torbalı tarafında birisine iletmelerini istediği bir mesaj emanetlerindeydi. İşleri olduğu gerekçesi ile misafir kalamayacaklarını, hemen ayrılmaları gerektiğini tüccara söylediler.
Aralarında yaptıkları anlaşmaya göre; Derviş Bey, parasını aldıktan sonra Aydın’dan İzmir’e trenle dönecek, şartlar uygun olursa İzmir’de Miranda’nın yanında bir-iki gün kalıp oradan bir atla Bergama’ya geçecekti. Hüseyin, Hacı ile Torbalı’dan sonra Soma yolundan Bergama’ya dönüp on beş gün sonra Bergama’da, Derviş Bey’in kaldığı handa buluşmayı kararlaştırdılar, öğle yemeğinin akabinde Derviş Bey’in atını da yanlarına alıp yola çıktıklar.
Aslında hava, yola çıkmaya cesaret edilmeyecek kadar kötüydü. Rüzgâr, dağlara yağan mevsimin son karlarının soğuğunu yalayarak düze indiriyor, adeta ortalığı bir bıçak gibi kesiyordu.
Yola çıkalı bir gün, iki gece olduğunda Torbalı’ya vardılar. Şansları Torbalıda yaver gitti, Çakırcalı’nın adamını ilk aradıkları kahvede buldular, mesajı ilettiler. Adam onları evine davet etti. Davetine icabet edip karınlarını doyurdular ve biraz da ısındıktan sonra yollarına devam ettiler. Gün akşama döndüğünde karşılarına aşmaları gereken üstü kar ile kaplanmış küçük bir tepe vardı. Bu tepenin ardında geceleyebilecekleri bir yer bulabilmeyi umut ediyorlardı. Atları sıkıştırmadan tepeye vurdular. Ağaçların çok seyrek ve bodur olduğu meyli çok hafif olan bu arazide kar bazı yerlerde atların karnına değiyor, hareket kabiliyetlerini düşürüyordu. Güneşin dünyaya gönderdiği parlak ışıkların; ufkun çizgisini bıçak gibi keserek gözlerini kamaştırıp körlediği bir esnada; güneşi arkalarına alan tanıyamadıkları kaç kişi olduklarını tam kestiremedikleri birileri tarafından pusuya düşürüldüler.
devamını kitapta bulabilirsiniz...
Gönderen oba zaman: 15:10 0 yorum

BASKIN
…”Rüzgâr eken, fırtına biçer! Kimseye merhamet etmeyenin kimseden merhamet beklemeye hakkı da yoktur!”…
Saat beşe yakındı. Çiftlik binalarını kontrol ettiler. Hangarların birinde, bir kamyonet buldular. Cephanelikten yüklü miktarda silah, mermi ve patlayıcı aldılar, kamyonete yüklediler.
Anastas kamyoneti kullanmayı biliyordu. Arabayı çalıştırdı. Dimitri direksiyona geçti. Anastas da yanına oturdu. Dimitri’ye kamyoneti kullanmayı öğretecekti. İsmail ve Cemal kasaya bindiler.
Dimitri, bastı gaza. Araba önce dumana boğuldu stop etti. Anastas Dimitri’ye kızdı, arabadan indirip arabanın önüne kol atmaya gönderdi. Araba çalıştığında Dimitri tekrar direksiyona geçti ve araba duman içinde zig zaglar çizerek ileriye fırladı. Kısa zaman sonra yolu düzeltti, iskeleye gitmeye başladı. Yarım saat içinde yükünü boşaltmış olarak döndü, ikinci sefere geldi. İsmail ile Cemal çatanada kaldılar. Diğerleri, kamyona tutsak ve yaralıları yükleyerek götürdüler, çatanaya bıraktılar.
Bu arada Hüseyin’ler paranın olduğu bölmeyi buldular. Altı teneke dolusu altın para çıktı. Paraları yanlarına aldılar, hep beraber kamyonete bindiler. Silah deposunda bir hayli silah daha vardı. Burada bırakılmayacak kadar kıymetli ganimetti bunlar. Döndüler, bir parti daha silah aldılar. Buldukları dört Maxim Mitralyözünü de almayı ihmal etmediler. Hacı yanına Hüseyin’i aldı. Çiftliğin en ücra köşelerine kadar tuzak patlayıcılar ile donattı. Köylere gidenlere sürpriz yapmak istiyordu.
Akşam güneşi ufku kızıllaştırdığında, hepsi tekneye toplanmıştı. Kamyoneti de ite kaka çatanaya aldılar ve Dimitri’nin kaptanlığında palamarları çözüp avara ettiler.
Ay doğduğunda, körfezin çıkışına yakındılar. Körfezden çıkıp kuzeye yani Alex’i bıraktıkları koya doğru yol almaya başladılar. Gece karanlığında aradıkları koyu bir türlü bulamadılar. “Buralarda bir yerde!” diye belirledikleri noktalarda sürati iyice düşürerek doğu-batı arasında voli yapmakla sabahı ettiler.
Sabah göz görmeye başlayınca koyu buldular ve apar topar içeri girdiler.
Alex koya giren çatanayı görünce telaşlandı. Silahını eline aldı ve kumsalda bir mevziye yatıp beklemeye başladı. Tekne yaklaştıkça endişeleri, sevince dönüştü. Teknedekilerden Cemal’i gördü önce. Baş üstünde durmuş denize bakıyordu. Sonra kıç üstünde oturan İsador’u, Dimitri’yi, Hüseyin’i ve Hacı’yı fark etti. Mevziden dışarı çıktı.
O günü koyda istirahat ederek geçirdiler, Anadolu’ya dönüş yolculuğu gece olacaktı.
Akşamüstü iyice dinlenmiş olarak kalktılar. Tutukluların yanına indiler; onlara yiyecek ve su verdiler. Hıristo, Grivas ve Enrique birbirinden ayrı bölmelerdeydi.
Acılarının fazla olduğunu gören Hüseyin ağrı kesici ilaç verdirdi onlara. Silahlarla birlikte bol miktarda ilaçta almışlardı çiftlikten. Hacı ile Dimitri diğer tutsakları bir süre sorguladılar ama işin içinden çıkamadılar. Kimse iş birliğine yanaşmıyordu çünkü. Andrea ile konuşmayı denediler
Andrea bu süre zarfında babası ile konuşmuş, yelkenleri biraz suya indirmişti ama teslim olmuyordu. Hristo’nun ele geçtiğini duyunca inanamamıştı; onu o halde görene kadar. Andrea çok üzüldü. Hıristo ile birlikte sanki bütün umutlarını kaybetmişti.
Hüseyin, Andrea’ya:
— Andrea; gel bazı şeyleri unutmasak ta konuşmamıza almayalım. Doğru bir şeyler yapmanın yolunu arayalım. Sen uzun zaman bunların içinde kaldın. İstersen bazılarını kurtarma şansını vermek istiyorum.
— Nasıl?
— Bunlardan bazıları saldırı işlerine katıldılar. Bunlar yaptıklarının bedelini ödeyecekler. Ama aralarında senin gibi temiz, millî duygular ile hareket edip kan dökmemiş, can yakmamış insanlar da olabilir. Bunları salıvermeyi düşünüyorum ama ayıklayamaz isem hepsini vurmak zorunda kalacağım.
— Benden adam göstermemi mi istiyorsun?
— Evet.
— Çok beklersin. Böyle bir şey yapamam. Bilmiyorum.
— Peki, emin olduklarını, yani kesin olarak suçsuz düşündüklerini de ayıramaz mısın?
— Hayır, böyle bir işe girmek istemiyorum. Bana göre hepsi suçsuz, haklı bir davanın adamlarıdırlar. Suçlu olan sizlersiniz.
— Tamam, seni zorlamayacağım; yalnız bu konuyu bir düşün, dava adamı dediğin insanlara bak! Yaptıkları işler nedir? İyice düşün? Hangi yafta var boyunlarında? Yüzlerce belki de binlerce masumun ırkına, soyuna, sopuna bakmadan canına, malına, ırzına kast ettiler. İbadethanelerde bile kurşuna dizip ateşe verdiler. Bunun neresi dava, neresi siyaset. Hiç mi duymadın? Hiç mi görmedin neler yaptıklarını? Ya onların yaptıkları sana yapılsaydı? Ya senin ailen aynı koşulları yaşasaydı, aynı acıları çekseydi onlar tarafından? Doğru bir şey görebilecek miydin söyle bana? Kabahat bende ki sende merhamet arıyor, yardım bekliyorum.
— Olacak o kadar! Savaş acımasız ve gaddardır!
— Savaş mı? Sen yapılan şu katliamlara savaş mı diyorsun?
— Evet, bu bir savaştır.
— Buna savaş diyorsan sen hiçbir şey bilmiyorsun. Savaş bu ise vahşetin tanımını bana bir yapsana?
Suskunluğu tercih eden Andrea kafasını yere eğdi. Konuşma bitmişti. Alex oğlunu tekrar kamaraya kilitledi.
Hacı, Hıristo’nun yanından geldi. Hıristo tabakayı Grivas’tan aldığını söylemişti. Birlikte onların kapalı olduğu kamaraya indiler.
Hıristo, Grivas ve Enrique’yi yüzleştirmek amacıyla bir bölmeye aldılar.
Hüseyin:
— Hıristo, bu tabakayı Grivas’tan mı aldın?
— Evet.
— Onun nereden aldığını, biliyor musun?
— Bir soygundan almış.
— Sen de soygun malı olduğunu bile bile, ondan aldın öyle mi?
Hıristo cevap vermedi.
— Güzel! Grivas sana soralım!
— Bana hiçbir şey sorma; sana cevap vermeyeceğim.
— Fark etmez. Vereceğin cevap, sonucu değiştirmeyecek.
Enrique’ye döndü:
— Enrique sen ne diyorsun?
— Yaptıklarınızın hesabı sorulacak!
— Hesap soran olursa; biz de hesabımızı veririz. Tabiî önce senden şu hesabı alalım bir.
“Hacı baksana bana!” diye Hacı’ya seslendi.
— Ne var?
— Biz bunlarla niçin “konuşacağız!” diye uğraşıyoruz? Bu üçü dâhil diğer tutsakların hepsini kurşuna dizelim gitsin. Bunu Hıristo’nun Kart Deresi’ndeki çiftliğini ele geçirdiğimizde orada yapalım. Ne dersin?
—Tamam diyemem! Arkadaşlarla konuşalım önce bu konuyu. Çünkü tartışılacak önemli bir konu!
— Tabiî, arkadaşlarla konuşmadan olmaz. Haydi, yukarıya çıkalım!
Saat altıbuçuktan sekize kadar aralarında toplantı yapıp ne yapacaklarını belirlemeye çalıştılar. Aldıkları karara göre Dimitri ve Anastas’ın kefaletleri ile herhangi bir baskın olayına karışmadıklarını, sadece karınlarını doyurmak için orada bulunduklarına inandıkları beş kişiyi serbest bırakacaklar, diğerlerini vuracaklardı. Hacı ilk başlangıçta bu karara muhalefet etti. Onun düşüncesine göre Karakolhaneye teslim edilmeliydi bu adamların tamamı. Yargılanmalı, cezalarını adalet vermeliydi. Bu düşünceye kimse itibar etmedi. Hacı da fazla ısrar etmedi. Tutukluların bazılarını tekrar sorgulama fikrinde birleştiler. Cevap aynı olursa sabah şafak vakti kurşuna dizileceklerdi.
Saat dokuz gibi koydan çıkıp bir aksilik olmazsa taş ocağına sabah beş gibi varacaklarını umut ediyorlardı. Öncelikle limanı ve taş ocağını ele geçirip oradan çiftliğe geçeceklerdi. Plân ana hatları ile buydu; ama plânın uygulanmasını, gene de gelişecek koşullar belirleyecekti.
Hazırlıklarını yaptılar. Çatanayı Dimitri kullanıyordu. Yelkenliyi ise Alex. Hava uygundu. Deniz yumuşak, rüzgâr müsaitti. Saat dört gibi, hiçbir aksilik olmadan Kart Deresi’ne vardılar.
Limanda kimse yoktu. Taş ocağının yatakhanesinde sekiz işçi vardı. Yatıyorlardı. Yatakhaneyi aradılar; silah yoktu.
Cemal, hepsine yatmasını söyledi; kendilerine bir zarar vermeyeceklerdi. İsador ile İsmail, nöbetçi kaldılar orada. Diğerleri çiftlik binasına hareket ettiler. Çiftliğin Nöbetçisi bir kişiydi, kapıda bekliyordu. Grivas’ın teknesinin limana yanaştığını gördüğü için -zaten bu çatana sık sık geliyordu- hiçbir şeyden şüphelenmeden yanına gelmelerine müsaade etti.
Kafasına dayanan lagantın soğuk namlusu farklı bir şeyler döndüğünü anlamasına yetmişti ama bunu anlamak için geç kaldığının da farkındaydı.
İki mavzer namlusu da sırtına yönelik, doğru ana binaya gittiler. Birkaç köpek havladı. Adam onlara seslenerek yatıştırdı. Binaya girdiklerinde yaşlı bir adam çay hazırlıyordu. Gelenlere, doğru düzgün bakmadı bile. Ama içinden geçirdiği şey şu oldu:
“Lânet olasıcılar, gene geldiler; şimdi bir de bunlara kahvaltı hazırla bakalım!”
Doğru yatakhaneye gittiler. Yatan oniki kişi vardı yatakhanede. Yatak adedi on beşti. İkisi bozuktu, birinde de yatılmamıştı. Yatanları kaldırıp silaha davranmalarına fırsat vermeden don gömlek, yere yatırıp ellerini başlarının üzerine koydurdular. İki tabanca, iki mavzer birkaç da bıçak çıktı üstlerinden
Hacı, Hüseyin’e bozuk yatakları gösterdi ve sordu:
— Acaba sahipleri nerede?
Bu Hüseyin’in dikkatini çekmemişti. Çok geçmeden onların nerede oldukları anlaşıldı: Ayakyoluna gitmişlerdi. Gelince onları da ele geçirdiler.
— Bu adamların eşkıyalıkla ilgisi yok bence; bunlar çoban ve rençper.”Bunları salalım gitsinler!” diyorum ben; sen ne dersin Hacı?
— Ben de aynı fikirdeyim ama şimdi olmaz, belki daha sonra. Yalnız; Kara Yorgi buraya geldi, ama burada yok! Sen ne dersin?
— Gerçekten nerede bu adamlar?
Dimitri:
— Bekleyelim gelir. Benim düşündüğüm gibiyse, neredeyse burada olurlar.
Hüseyin sordu:
— Aklından geçen nedir?
— Baskın; baskına gitmiş olabilirler.
— Nereye?
— Herhangi bir yere. Ne bileyim ben? Plân yaparlarken aralarında değildim ki, bileyim.
— Öyleyse gelebilecekleri yolu gözleyecek gözcü koy sen Dimitri. Acele et, zaman kaybetme! Biz de tedbir olarak bunları bağlayalım. Taş ocağındakilere haber verin; oradakileri de bağlayıp çatışmaya hazır olsunlar. Anastas, normal nöbet yerine geçsin. Orası boş kalmasın. Kimse hiçbir şeyden şüphelenmesin. Her şey normal görünsün. Anlaşıldı mı?
— Anlaşıldı Hüseyin!
Dimitri, iki geliş noktasına birer kişiyi bıraktı. Hepsi yemekhanede toplandılar, demlenmiş olan çaydan içtiler. Yaşlı adam anlamıştı durumu. Ama itiraz etmeden çay servisini yapmıştı.
Yarım saat geçti geçmedi, İsmail soluk soluğa geldi:
— Geliyor, beş atlı geliyor; tepenin ardındalar! On dakikaya kadar burada olurlar!
Telaşsız, seri bir şekilde dağıldılar. Kimi ot yığınlığına, kimi ağıla yerleşti. İlk atış hakkını Hacı ile Hüseyin’e bıraktılar. Çatışma kaçınılmaz ise; buna karar verip çatışmayı başlatan onlar olacaklardı.
Pusuya gireli on dakika oldu. Atların nal sesleri geldi önce kulaklarına, sonra da atlılar belirdi. Atlılar çiftliğin avlusuna girdiklerinde, Hüseyin’in ağzı şaşkınlıktan açık kaldı. Elinden silahını düşürmemek için zor tuttu kendini. Ne yapacağını bilemez bir halde Hacı’ya baktı, eli ayağı kesilmişti adeta.
Hacı:
— Kim bu kızlar?
— Şerife ile Alessandra!
— Öyleyse aptal gibi durma; davran haydi, Sen sağdaki, ben soldakine! Karavana atmak ve yaralamak yok.
Silahını doğrulttu, Hüseyin’den önce nişan aldı. Bu esnada şaşkınlığı üstünden atan Hüseyin de davrandı ve iki mavzer eş zamanda patladı. Şerife ile Alessandra’yı, atların üstüne yatırmış olan iki kişi devrildi. Bu işin şakası olmadığını anlayan diğerleri, teslim olmak için ellerini havaya kaldırdılar.
Komutayı eline alan Hacı insafı, adaleti, merhameti bir tarafa bıraktı. Gözü kararmışçasına öfkeyle haykırdı:
— Teslim almak, yaralamak yok! Beyinlerine sıkın kurşunu; hiç birini af etmeyin, affı hak etmediler çünkü!
Peş peşe patlayan silahlar bu işi en alasından yaptılar. Atların üstündeki beş kişiden sağ kalan olmadı.
Vurulanların silahlarını çarçabuk topladılar. Bu arada kaçan atları da yakalamayı unutmadılar.
Hüseyin ile Cemal kızların yanına koştular. Durumları çok berbattı. Yedikleri dayaklardan gözleri şişmiş, yüzleri yer yer morarmıştı. İkisini de çok kötü etkilemişti yaşadıkları bu iğrenç olay. Hıçkırarak ağlıyorlar, sinir krizleri geçiriyorlardı. Yatışmaları için önce su verdiler onlara. Biraz sakinleştikleri zaman çeşmeye götürüp ellerini yüzlerini yıkattılar, durumun bu hale nasıl geldiğini sordular.
Alessandra anlattı:
— İlk önce; geldiler, Andrea’yı sordular. Onu kaçtı biliyorlarmış. Hıristo bu habere çok kızmış. Bu hayvanları, araştırmak için göndermiş. Neyse; geldiler, sordular. Bilmediğimizi söyleyince evi aradılar. Annelerimizi ve Süleyman amcayı dövdüler. Bizi de yanlarında getirdiler.
Bu arada Alex’de, yukarıya çiftliğe çıkmıştı. Durumu görünce baygınlık geçirdi. Andrea da getirildi. Alessandra’ya bakan Andrea’nın içinden bir şeyler koptu. Gözleri yaşlı, sarıldı ablasına. Kızlar biraz sakinleşti bu arada.
Hüseyin:
— Alex amca; sen atları al. Kızları ve oğlunu bindir. Doğru evine git. Eva ablamın şu an sizlere çok ihtiyacı var. Süleyman Baba ile Hafize Ana’ma çok selâm et. Onlara söyle ki; “Hüseyin, pislik temizliyor; az zaman sonra pislikleri bitirip gelecek, mübarek ellerinizden öpecek!”. Kalbimin onlarla beraber çarptığını da söyle!
Şerife’yi kucakladı ve alnına temiz saf bir öpücük koydu, ilave etti:
— Bir de senin ile çarpıyor. Yaşadığım sürece de çarpacak, bunu unutma!
Şerife utandı, geri çekilmek istedi, Hüseyin bırakmadı. Islak gözler ile Şerife’ye baktı, bir daha alnından öptü ve:
— Allah ta kalbimi biliyor ki; bir ömür boyu senin yanında saban tutmak, hayvan bakmak isterdim. Seninle gülmek, seninle ağlamak, seninle yaşamak, seninle ölmek isterdim. Ama hani bir yazı vardır; çok ince yazılır insanların alnına; kaderdir bu. Kimine adaletsizlik yapmak, kimine adalet sağlamak da vardır bu yazıda. Benim görevim, yüküm; buymuş meğer. Bu yükü taşıyıp bu görevi yapacağım. Seni de hep yüreğimde taşıyacağım. Hadi gidin şimdi. Ben geleceğim. Bir yemeğini yiyip, çayını içeceğim. Sana anlatacağım çok şey var. Söz olsun ki geleceğim.
Şerife’yi bıraktı. Hacı’ya döndü:
— Hesabı görmenin zamanı geldi Hacı! Hadi gel bakalım, son hazırlıkları yapalım.
Diğerlerine seslendi:
— Bana süzme bal ve iki de heybe bulun. Herkes silahını doldursun. Çiftlikte ve taş ocağında çalışanları da bu alana getirin.
Zaman şafak vaktiydi. Güneş dağların ufkundan yeni doğuyor, sabahın hafif rüzgârları bedenlerini ürperticesine yalıyordu tenlerini.
Çiftlikte ve taş ocağında çalışanlar, çağrı üzerine alana getirildiler. Herkesin getirildiğini gören Hüseyin emir verdi:
— Çözün ellerini! Artık tutsak değiller. Misafir sayılırlar.
Hepsinin ellerini çözdüler.
Hüseyin yüksek bir yere çıktı ve onlara hitaben bir konuşma yaptı:
— Arkadaşlar! Bundan sonra Hristo, Grivas, Enrique ve Kara Yorgi yok. Bu çiftlik de, bu taş ocağı da, artık ona ait değil. Yevmiyelerinizden ya da aylıklarınızdan hakkınız olan bir alacağınız varsa; buradan hayvan ve mal olarak alabilirsiniz. Hatta daha fazlası da sizin olsun, alın gidin! Bundan sonra, adam gibi adamın yanında çalışın. Haydi, şimdi serbestsiniz!
Cemal, kilerden bulduğu bir küçük küp süzme balı getirdi. İsador da ambardan iki tane çift gözlü deri heybe alıp geldi. Hüseyin, odunluktan baltaların en keskinini aldı. Hep beraber limana indiler.
Çatananın ambarından tutsakları çıkardılar. Dimitri’nin, İsador’un ve Anastas’ın suçsuz gariban saydıkları beş kişiyi saldılar. Komuta düzeyinde ya da bilinen bilinmeyen pek çok olaya iştirak etmiş olanları iskeleye, güneş yüzlerine gelecek şekilde dizdiler. Hacı, ateş emrini büyük bir soğukkanlılıkla verdi.
İlk yaylım ateşi çoğunu öldürdü. Yaralı olanları fazla debelenmeye bırakmadılar. Onların da kafalarına sıktıkları birer Lagant kurşunu ile hayatlarına son verdiler.
Sonunda Hristo, Grivas ve Enrique’yi getirdiler. Onların kalbine sıktıkları birer kurşunla hayatlarına son verdiler. Hüseyin birer vuruşta kafalarını uçurdu. En son Kara Yorgi’nin kafasını kesti. Onun tam alnındaki delik görüntüsünü bozuyordu.
Kellelerin kanlarının süzülmesini bekledi. Kanları süzüldükten sonra her bir kafayı heybelerin birer gözüne koydu; üstlerine süzme baldan döktü. Kafasını çevirdi arkadaşlarına, yüzlerine baktı bir müddet; yaptıklarına onay bekledi. Hiç birisinden onay almadı. Arkadaşlarının bakışlarında tepki veya aşağılama da göremedi. Onlar, bugüne kadar görmedikleri vahşi bir olayın kahramanları olmanın ürküntüsünü yaşıyorlardı.
Bu görüntüyü yukarıdan seyreden kalabalık, kurşuna dizmeyi izlerken kıpırdamadı bile. Bu adamlar, onları, bu güne kadar bir sefer bile olsun adam yerine koymamışlar; her fırsatta hakaret edip çoğu zamanda zorla işlerini gördürmüşlerdi. Ancak kalabalık; Hristo’nun kafasının vurulmasından sonra dalgalandı. Bağırış çağırış içinde büyük bir iştahla çiftliğin mallarını yağmalamaya başladılar. Hatta aynı mala göz diktikleri için birbiriyle sövüşenler, dövüşenler bile oldu.
İlk şaşkınlık geçtikten sonra Cemal’den bir tepki geldi:
— Hüseyin; merağımdan soruyorum. Niye bu kadar zahmet ve meşakkat ile bunları adadan buralara getirdik? Bu işi adada da yapabilirdik.
Bu soruya Hacı cevap verdi.
— Bak Cemal. Onlar zulümlerini bu topraklarda, bu insanların üstlerinde yaptılar. Biz bunları sessizce, orada öldürüp bıraksaydık; bizden başka kimse bilmeyecekti. Biz de kimseye bir şey anlatamayacaktık. Anlatsak bile, inandırıcı olamayacaktık. Çünkü bunların ağa babaları bu durumu gizleyecekler, onlardan boş kalan yerleri başkaları ile doldurarak amaçları doğrultusunda faaliyetlerine devam edeceklerdi. Bak, görüyor musun? Yukarıya bak! İnsanlar Hıristo’nun mallarını yağmalıyorlar. Aslında yağmadıkları Hristo’nun malları değil, onun birilerinden çalarak; vatanın onurunu, namusunu, değerlerini, insanlarını, birilerine satarak elde ettiği, biriktirdiği mallar bunlar. Hristo’nun adadaki çiftliğinde bulduğumuz altınları ve silahları, Hıristo ve onun hempaları kazanmadı. Bir şeylerin karşılığında aldılar onları.
Soluklandı ve ekledi:
— Bunu bir sorgula, bir düşün istersen, şimdi ne olacak? Bu insanlar, gittikleri her yerde bu gördüklerini anlatacaklar. Kulaktan kulağa bu sesler, dağlara ovalara yayılacak. Mazlum olanlar, “hak ettiğini buldu!” deyip sevinirlerken; aynı zamanda kurtuluş için, sıradan insanların verdiği mücadelenin, fedakârlık, emek ve cesaret isteyen zor bir iş te olsa, başarıya ulaşabileceğini görüp haksızlığa boyun eğmemenin yolunun, bu direnişten geçtiğinin şuuru ile hareket edecekler. Öte yandan Hıristo gibiler ve ona özenenler görecekler ki, bu memleket boş ve sahipsiz değildir. Namusu ve adabı içersinde ticaret yapacaklar. İşte bunun içindir ki, biz onları buraya kadar getirdik ve bu işi burada sonuçlandırdık.
Cemal ile birlikte, diğerleri de, yapılanların özünü anlamıştı. İsmail, Hacı’ya sordu:
— Cesetleri denize atalım mı?
— Hayır, kalsın! Olduğu gibi kalsın! İbreti âlem için kalsın! Hiç bir şeye dokunmayın! Benim düşünceme göre burayı çok kişi ziyaret edecektir. Esas onların görmesi gerekiyor bu manzarayı!
Hacı’nın bu tahmini doğru çıkacaktı. Birkaç gün içinde önce kiliseye yakın düşen basın yaygarayı kopartmış; “vahşet, katliam, Hristo’nun hayırsever kişiliği, vb.” içeriklerle sayfalar dolusu işlemişti konuyu iri puntolarla. Peşinden Fransız, İngiliz, İtalyan ve Yunan konsolosluklarından görevliler gelmişler; bu katliamı yapanların başına biner altın ödül konulmuş olduğunu, paralı ilânlarla yayınlatmışlardı gazetelerde. Gazeteler de oldukça iyi para kazanmışlardı böylece.
Teknelere bindiler. Yenice Foça açıklarından geçip, İsador’un tavsiye ettiği küçük şirin koylardan birini buldular. Çandarlı tarafına yakın bir yerdeydi.
Elbirliği ile yüklerini indirdiler. Kimi ağaç kesti, kimi taş taşıdı, kimi çamur kardı. Acele bir kulübe yapmaya başladılar.
İsador:
— Anamı getireyim buraya. Burasını sevdim, buraya yerleşeceğim. Ne diyorsunuz?
Dimitri:
— Olur, niye olamasın? Arada biz de geliriz yanına dinlenmeye.
— Veya kafa çekmeye!
Konuşan Hacıydı. Hep birlikte gülüştüler.
Geceye kadar kulübeyi tamamladılar. Gece olunca çatana ve yelkenli ile açık denize açıldılar. Denizin derin olduğu bir yerde çatanayı batırdılar; yelkenli ile koya döndüler. O gece deliksiz bir uyku çektiler.
Ertesi gün silahlar için korunaklı bir yer yapmak ilk işleri oldu. Sabahleyin yola çıkan Mehmet, İsmail ve Dimitri, Gencerliğe geldiler. Ağıla çıktılar, hayvanları alıp tekneye yüklediler. Koya getirdiler. Mehmet de kafaya koymuştu, o da buraya yerleşecekti. “Eğer yerin bir sahibi çıkarsa; verir parayı alırız!” diyorlardı. Dimitri de uydu arkadaşlarına; “Ben de buraya geliyorum!” dedi.
Ayrılık zamanı geldiği zaman elde ettikleri paraları paylaştılar. Kişi başına iki bin üç yüz altın düştü. Hüseyin:
— Arkadaşlar. Bu parayı sizler canınızı ortaya koyarak kazandınız. İstediğiniz gibi harcama hakkına sahipsiniz ama hayırlı ve faydalı işlerde kullanmanızı tavsiye ediyorum. Şahsıma, parayı bu amaçla kullanacağım. Arkadaşları onayladılar bu düşünceyi.
İsmail ve Cemal, Ilıpınar’a dönmeye karar verdiler. Hacı ile Hüseyin, kendi altınlarını İsmail ile Cemal’e emanet ettiler; Ilıpınar’da alacaklardı iki gün sonra. Aralarında sözleştiler. Her hangi bir olay durumunda; bir araya gelip ortaklaşa mücadele etme kararı aldılar. Güvenilir, dürüst insanlar ile gruplarını büyütmeyi benimsediler. Milliyet temeli, etnik köken değil; kişilerin karakterleri belirleyici olacaktı bu çoğalmada.
Saat dört gibi Hüseyin, Hacı ve Dimitri; Karaca Foça’ya gitmek için yanlarına çekiç, çivi ve kellelerin bulunduğu heybeleri alarak yelkenliye bindiler. Karaca Foça’ya geldiklerinde vakit gece yarısını biraz geçiyordu. Küçükdeniz’e yanaştılar. Dimitri tekne ile geriye döndü. Hacı ile Hüseyin, ıssız sokaklardan telaşsız bir şekilde geçtiler. Panayotti’nin mağazasının yanında bol ağaçlı küçük bir meydan vardı. Bu meydandaki ağaçlardan en büyüğü ulu bir çınardı.
Çınarın gövdesine yaklaştılar. Gecenin sessizliğini çekiç sesleri bozdu. Kısa bir süre sonra çekiç sesleri sustu. Hüseyin ile Hacı geldikleri gibi sessizce döndüler. Sofokles’in Hanı’na gittiler. Sofokles’ten, Derviş’le ilgili her şeyi öğrendiler. Bir oda tuttular kendilerine ve gecenin geç saati de olsa birer banyo yapıp yattılar.
O gün Karaca Foça’ya pazar kurulacaktı. Sabah olunca çınarın etrafını kalabalık bir seyirci grubu kuşattı. Meraklısı çoktu böyle bir olayın. Durum karakolhaneye intikal etti. Yüzbaşı Ali Bey koşarcasına geldi; gördüğü manzara midesini bulandırdı, kusmamak için zor tuttu kendini.
Dördünün de kafası, kulaklarından ağaca yan yana çivilenmiş duruyordu. Açık kalan gözlerinde korkunun ve çaresizliğin ifadeleri “fotoğraf gibi” donmuş kalmış; açık kalan ağızları, sanki kalplerine kurşun sıkılırken çıkardıkları feryadı, bu manzarayı görenlerin kulaklarına taşıyordu.
Kellelerin üst tarafında; üzerinde küçük bir not olan küçük bir kâğıt, çivili duruyordu.
Ali Bey notu dikkat ile okudu:
“Eşkiyalık siyaseti kullanmak isterse de çoğu zaman siyaset eşkıyalığı kullanır. Yunan, İtalyan, Fransız ve İngiliz siyasetine hizmet ettiklerinden dolayı hak ettikleri cezayı buldular. İbret olsun ki; bundan sonra, bu memlekette, bunlar gibi hareket edenler; bunlardan beter cezalara çarptırılacaklardır! İmza: Bergamalı Hüseyin Efe.”
Yüzbaşı Ali Bey, ürperdi. Bu kadarını beklemiyordu. Kopacak kıyameti, olacak yaygarayı düşündü. Zaten canı iyice sıkılıyordu. Derviş Bey de hapishanede olmasa; istifa edip bu işten kurtulacaktı.
Bu yazıyı Hacı yazmıştı. Hüseyin’in haberi yoktu bu yazıdan. Zaten Hüseyin’in okuması yazması da yoktu. Hacı, öyle uygun görmüş, öyle yazmıştı ve ağaca asmıştı.
Öğlen saati Hacı, Derviş Bey’i ziyaret etti. Yaşadıkları olayları anlattı ona. Ondan da durumu hakkında bilgi aldı. Kaçırmayı teklif etti. Derviş Bey kabul etti; sevk bekliyordu, “Sevkte olabilir bu iş!” dedi. Hacı’ya Miranda’nın adresini verdi. Sevk tarihini Miranda ile iletecekti ona.
Aradan iki aydan fazla bir zaman geçti. Bu geçen zaman zarfında mıntıkadan en ufak bir hadise bile intikal etmedi karakolhaneye. Bölgeye huzur gelmişti.
Derviş Bey’in Sinop Kalesi’ne sevki çıktı. Önce İzmir’e götürülecek; oradan tren ile Ankara üzerinden Sinop’a gönderilecekti.
Soğuk, yağmurlu, fırtınalı bir günde; dört zaptiye ve bir çavuş eşliğinde, yaylı araba ile sabahleyin Karaca Foça’dan ayrıldılar.
Yolda Baldır Boğazı’nda çok kalabalık olmayan bir grup yolu kesti. Bergamalı Hüseyin Efe’nin adına mahkûmun teslim edilmesini istedi.
Bergamalı Hüseyin Efe’nin adını duyan zaptiyelerin kanı dondu. Öyle ya! Dört devletin, ayrıca Osmanlı’nın başına paralar koyarak durduramadığı bir efe vardı karşılarında. “Dört zaptiye ve bir zaptiye çavuşunun, Bergamalı Hüseyin Efe’yi durduracağına inanan varsa; gelip kendisi durdursun!” diye düşünen Zaptiyeler tek kurşun atmadan Derviş Beyi bıraktılar ve yaylıyı çevirip Karaca Foça yolunu tuttular.
.
Karakolhaneye vardıklarında yağmur devam ediyordu. Yaylının erken döndüğünü pencereden gören Yüzbaşı Ali Bey, bir anormallik olduğunu sezdi ama dışarı çıkmadı.
Zaptiyeler, durumu İsmail Çavuş’a ilettiler. Çavuş önce kızdı, parladı onlara; ama içinden de seviniyordu doğrusu; durumu Ali Bey’e intikal ettirdi. Ali Bey olayı duyunca, sevinçten havaya uçar gibi oldu. Kâtip zaptiyeye tutanağı tutturdu. Okumadan altına bastı imzayı; dışarı çıktı. O, yağmuru seviyordu. Hele bu günkü yağmur daha da mutlu etmişti onu. Zevkle doyasıya ıslanmak istiyordu bu yağmurun altında. Sahil boyu amaçsız olarak yürümeye başladı. Kim bilir kafasının içinden neler geçiyordu.
Zaptiyelerin korka korka imzaladıkları tutanak şöyleydi.
“… Baldır Boğazı Mevkii’nde muhasara altında kalan zaptiyeler, mahkûmu teslim etmemek için; kendilerinden sayıca çok üstün olan Bergamalı Hüseyin Efe’nin kuvvetlerine karşı saatlerce can siperane çarpışmışlarsa da; mermilerinin tükenmesi sonucu maalesef, mahkûmu salıvermek zorunda kalmışlardır. Bu çatışmada yaktıkları yüz adet merminin tutanağı ilişikte ekli olup gösterdikleri üstün cesaret ve fedakârlıklardan dolayı birer maaş ikramiye verilmesi; ayrıca onbeşer gün de moral izni verilmesi uygun görülmüştür.
İş bu tutanak (…) Tarihinde tutulmuş olup, bir nüshası evrak dosyasına, bir nüshası da bölge komutanlığına olmak üzere iki nüsha tanzim edilip imzalanmıştır.
Gönderen oba zaman: 14:59 0 yorum

KAN ÇİÇEKLERİ
Ölümün yüzü soğuktur, kimseye sıcak gelmez.
Hüseyin’in yolu İzmir’e düştükçe Nazlı’ya uğradı, her seferinde birçok hediye getirdi; fakat hiçbirisi, ilk karşılaştıklarında aldığı kırmızı yazmanın yerini tutmadı.
Evlenmek nasip olmadı…
Hüseyin, Nazlı’nın istediği gibi hayvan bakacak, saban tutacak, birisi değildi.
En son görüşmeleri 1919 yılının Haziranın sıcak günlerinin birinde oldu.
İzmir’i işgal eden Yunan kuvvetleri, bölgeyi denetimleri altına almak için, kuzeye, Bergama tarafına büyük bir kol gönderdiler. Kol, Menemen’e vardığında Rumlar sevinçli, Türkler tedirgindi. Yunan subayları, tellal bağırtıp Belediye meydanına topladıkları Menemenlilere güvence verdi:
“Direniş olmazsa kimsenin malına, canına, namusuna dokunmayacağız.”
Türkler bu sözlere inanmadılar; ama yapabilecekleri bir şey yoktu, sessiz kaldılar.
Sözleri; karakol, kaymakamlık, belediye binası gibi kurumları işgal edip sokak başlarını tutana kadar geçerli oldu. Unuttular. Yerli Rumların da yardımlarıyla sorgulama adı altında tutuklamalara girişip başkaldıracak nüveleri saf dışı bıraktıktan sonra gerçek bir felaket, yağmalama başladı. Dayak, hakaret, hırsızlık, fidye, gasp, tecavüz ve katliam… Hepsini uyguladılar. Salhanede çok kan aktı. Hayvan kanı değil, insan kanıydı bu. Kısacası yakıp yıkarak, öldürüp işkence ederek Menemen halkını ezdiler. Böyle olaylar olurda civarda duyulmaz mı hiç. Aliağa ve Şakran’da aynı şeyleri yapamadılar. Türklerin çoğu kaçmıştı. Bergama’ya ilerlediler.
Bergamalılar bir başka karşıladı onları. Bergama’da darmadağın olup tam bir bozgun havasıyla geri döndüler.
Aradan birkaç gün geçti.
Karadan gidemeyeceklerini anlamışlardı. Çünkü Aydın taraflarında direnen efeler ve özellikle Yörük Ali Efenin destanlar yaratan baskınları gözlerini korkutmuştu. Yunan kuvvet komutanları, kıyıyı denetim altına alıp süreç içersinde iç kısımlara akmanın daha akıllıca olduğu fikrinde birleştiler.
İşe, Rum nüfusun yoğunlaştığı mıntıkalardan başlayacaklardı. Çünkü bilgi toplama ve rehberlik konularında alacakları yardımlar işlerini kolaylaştıracak, Etniki Eterya ve Mavra Mira gibi cemiyeti üyelerinin oluşturacağı milislerin desteğiyle daha güçlü olacaklardı.
Bir sabah, birkaç şalupayla Karaca Foça rıhtımına yanaştılar. Karaca Foça’lı Rumlar çiçeklerle böreklerle karşıladı onları. Türkler suskundu. O gün sakin geçti. Ertesi sabah erken saatlerde gerçek yüzlerini gösterdiler.
Yöredeki Rum gençlerinin başını çektiği bir grup, Korsan Mesut ve arkadaşlarının bulunduğu mahalleye saldırdı. Mesut kollarını kelepçeye uzatıp “Alın götürün!” diyecek bir adam değildi. Çatışma başladı. Diğer mahallelerden de destek geldi. Kürt Bedo, Binbaşı Ali Bey, Laz İsmail de katıldı onlara. Bir anda silah sesleri ve kara dumanlar kapladı ortalığı. Kimse yatağından fırlamadı. Zira herkes ayaktaydı ve bu bekledikleri bir şeydi.
Mal, mülk namına her şeylerini bırakıp canlarını kurtarmak için; kağnılarla, at arabalarıyla, atla, eşekle; hiçbir şeyi olmayanlar yaya yola düştüler.
Amaçları Manisa tarafına çekilip canlarını kurtarmaktı.
Mitralyözlü kamyonlarla, süvarilerle takip eden işgal kuvvetlerini yavaşlatan tek şey, Mesut ve adamlarının mevzi buldukça çatışmaya girmeleriydi. Birkaç balıkçı ve avcılıkla becerikli bazı çiftçilerin de katılımıyla sayıları otuz kadar olmuştu. Karşı taraf, bin belki de daha fazlaydı.
Hacılar mevkiinde arazinin dağlık oluşu, direnişçilerin işine yaradı. Düşmanı epey oyaladılar; fakat Bağarası’na yaklaştıkça düzleşen arazide tutunmaları zordu.
Bağarası’nda Arnavut Sami’de yedi arkadaşıyla aralarına girdi.
Onlar savaşarak çekilirlerken, silahlı yetmiş beş adam Bozköy tarafından gölgeler gibi süzülerek Ilıpınar geçidine geldiler.
Yeni tıraşlı, kara yağız yüzlerinde nur inmiş gibi güleç bir ifade vardı. Cepken camadan atıp düğüne gider gibi mintan giyinmişler, en iyi silahlarını kuşanmışlardı.
Çift arma fişeklikleri dolu, kulaklıları silahlıklarında takılıydı. Boyunlarına asılı dörder karakedi el bombaları onları daha heybetli gösteriyordu. Onlara, yenilmeyecekleri inancını veren Somalı Hoca’nın yazdığı kurşungeçirmez muskalar, gümüş kutularının içinde, gümüş zincirlerle boyunlarına asılıydı.
Grubun Kurmay takımını; Hacı, Çakır Mustafa Efe ve Hüseyin oluşturuyor; Cemal, Hasan ve İsmail gibi zeybekliğe yükselen silah arkadaşları, bıyığı terlememiş gençlerden kurdukları kızan takımlarına kumanda ediyordu.
Deveci Mehmet, Hacı’dan aldığı eğitimden sonra patlayıcı konusunda iyice uzmanlaşmıştı. Bir yandan, geçiş yapan insanlara yardımcı oluyor; öte yandan, uygun bulduğu noktaları lağımlama için kargı dikip işaretlerken; on dört kişilik bir ekip, altı katır yükü patlayıcıyla ardında dolaşıyordu. Adamların hepsi, yaptığı işin bilincinde olan insanlardı. Kimi işaretlenen noktaları kazıyor, bir başkaları da katırdan indirdikleri patlayıcıları koyuyordu. En arkadan gelen iki kişi, ateşleme düzeneklerini kurup üstlerini kapatıyorlardı.
Diğerleri, atlarını tepenin arka yamacında bırakıp mevzi tuttular; geçitteki tepelerde gruplaşıp halaya durdular.
Hüseyinler, dürbünle Karaca Foça yönünü kontrol ederken; Bağarası çıkışındaki düşman ve onlarla çatışan küçük grup gözlerinden kaçmadı. Gurur duyarak ve biraz da heyecanla seyrettiler.
Düşmanın iki kamyonu görünüyordu. Kasalarındaki mitralyözleri fark ettiler; fakat ateş etmiyorlardı ve hatta atış pozisyonunda değillerdi. Suskun kalmalarını yoldaki bozukluğa yorumladılar.
Çekilenlerin taktikleri basitti. İkişerli olarak yolun sağını ve solunu alıp ellişer metrelik arayla dört sıra oluşturmuşlardı. Bir taraklık atış yapan geri safa atlıyor, bu geçiş esnasında diğerlerince yapılan baskı ateşi düşmanın öncü kuvvetlerini ilerlemesini yavaşlatıyordu. Bu hesaba göre düşmanın bulundukları mıntıkaya gelebilmeleri en az iki saati bulacaktı.
Hüseyin, Hacı’ya seslendi;
— Helal olsun! Adamlar işin ilmini kapmışlar.
— Görüyorum. Kimler acaba?
— Pek seçemiyorum; ama…
— Her neyse kim oldukları hiç önemli değil. Şansları varsa düzlüğü geçerler.
— Doğru! Orayı aşabilirlerse yardım edebiliriz onlara.
— Benim de düşüncem aynı. Düşman elimizin altına girer.
Onlara aralı duran Mustafa Efe yanlarına sokuldu, eliyle işaret etti:
— Orada olanların farkında mısınız?
— Evet!
Dedi Hüseyin. Devam etti;
— Efem düstur verirsen…
— Gerek var mı? Söze ne hacet! Düşman orada, dost orada! Biz buraya seyre gelmedik, elbette birinden yana olacağız. Arkalarsak dosttan yanayız, yan gelir yatarsak düşmandan… Hele menzilimize girsinler de…
Hacı;
— Planın nedir?
— Kafamdan geçen bir şeyler var; Makas kuracağız. Düşmanın gelişine ve arazi koşullarına en uygunu bu! Senin takımın yolun solunu alacak. Yani Gerenköy tarafını. Benimkisi sağı, yani Kozbeyli tarafını tutacak. Hüseyin’in takımı burada bizimle kalacak. Son aşamaya kadar sağ ve sol kanat kendini belli etmeden bekleyecekler. Kesim buradan başlayacak ve onlar makası kapatacaklar. Unutmayın avcı yürüyüşü yapacaklar. Eğer, düşman, genişleyen araziye kollar halinde yayılmaya kalkışırsa baskı ateşimizi o yana yönlendireceğiz.
— Bence uygundur.
Dedi Hüseyin. Hacı’da onayladı.
— Kararı zeybeklere açıklayacağım. Kızanlara yön versinler.
Hacı gitti. Onun ardından Hüseyin’de geçit boyuna indi. Ağlaşarak gidenleri seyretti. Belki de tanıdık bir sima, merhaba diyebileceği birilerini arıyordu. Yani öyle düşündü, heyecanla, daha dikkatli bakmaya başladı. Aradığı insanları fark etti, yüreği sevinçle doldu. Hafize Ana ve Süleyman Çavuş kağnıdaydılar. Eşyaları yoktu. Kendileri gibi yaşlı dört kişi vardı yanlarında. Eşya almaktansa komşularını bindirmeyi uygun bulmuşlardı. Nazlı iplerini eline aldığı öküzleri çekiyor, kağnının önünde yürüyordu. Araları çok yakındı, mavzerli elini sallayarak selamladı Nazlı’yı.
Nazlı’da gördü onu. Gözleri doluverdi. Hüseyin’in hediyesi al yazmayı koynundan çıkardı; gözden yitirene kadar salladı gözleri yaşlı olarak.
Hüseyin, ardından baktı. İçi buruktu, iyice buruldu. Çok kötü hissetti kendini. Gidiyorlardı! Umutlarını ve yüreklerini bu topraklarda bırakan bu zavallı insanların hepsi birer canlı cenazeye benziyorlardı.
Kısa bir an geçmişi düşündü. Yaşadığı tüm olumsuzlukları ve uğradığı haksızlıkları sorguladı. Gördüğü eziyetler, işkenceler, vurduğu, vurulduğu anlar canlandı hayalinde. Nazlı’ya kavuşamamak! En büyük darbe gibi geldi ona. Dağları mekân tutuşuna sebep olanlara duyduğu öfkenin şu an hiçbir değerinin kalmadığını anladı.
Düşündü… Nazlı’yı ve onun gibilerini!
Annesini, babasını ve köyünü düşündü ve onların durumunda olan diğer insanları…
Düşmanı düşündü…
Yaptıkları zorbalıkları ve namussuzlukları; ellerine geçirdikleri takdirde bunlara ve daha ötelerde olan diğerlerine neler yapabilecekler geldi aklına. Hele ki kan dökerek ve döktürerek binbir meşakkatle kurdukları köylerine ulaşırlarsa sahi neler yapmazlardı ki!
Almanlara ve hempalarına karşı verdikleri mücadelede, Sultan Ana’nın gördüğü tüm eziyete rağmen Hans’ın suratına tükürüşü; Deli Murat’ın hapisten kaçırılması takıldı aklına. Murat’ın on yaşındaki oğlu Rahmi’yi öldüren Hamdi Efe’yi tek kurşunla vuruşu ve Sarıbaş’ın katili Hasan Efe’nin, şafak vakti, zeytin ağacına bağlanıp infaz edilişi gözünün önüne geldi. Sarıbaş’ı hatırlaması daha kötü yaptı onu. O an rüzgârın yalaması yanaklarını serinletti. Ağladığını fark etti. Sarıbaş için ağlıyordu. Silkindi, usulca gözyaşlarını sildi. Yakışmazdı.
Derviş Bey’in idama mahkûm edilişi ve davayı bırakıp yurt dışına kaçışını, Hacı’nın dağa çıkışını, tüm halk için umut olan İttihatçıların ülkeyi getirdikleri noktayı düşündü.
O günlerde, onların destekleriyle, ülkeyi yağmalayan güçler; bu gün, ordularıyla daha acımasızca geliyorlardı.
Kirletilecek genç kızlar, süngülenecek bebekler; Ak saçlarından ve sakallarından sürüklenip eziyet edilecek neneler, dedeler…
Hayır! Hiçbiri ama hiçbiri hak etmemişti böyle bir sonu ve böyle bir kaderi yaşamayacaklardı bu toprakların yiğitleri var oldukça.
Deli Murat’ı hissetti önce. Kor gibi yakan güneşten ışık olmuş akıyordu yanlarına doğru. Çakırcalı Mehmet Efe’ler, Salih Efe’ler ve onlar gibi niceleri saf olup dizildiler karşı dağlarda. Ellerinde silahları, al yeleli atlarıyla nöbette, sanki gülümsüyorlardı onlara.“Aferin yiğitlerim size yakışan budur” diyorlar, sırtlarını sıvazlıyorlardı.
Güç aldı onlardan ve peşi sıra gelen yiğitlerden...
Mevzisine döndü. Mustafa Efe melengicin gölgesine uzanmıştı. Hüseyin, mavzerinin son kontrolünü yaptı. Güneşte kalan namlu el yakacak kadar ısınmıştı. Bu ona moral verdi. Rüzgâr tutan bu tepe bu kadar sıcaksa çukurdaki düşmanın hali neydi? Dürbünü aldı, uzandı. Hacı yanına geldi, Mustafa Efe bu esnada doğruldu;
— Bakın bakalım elimizin altına girmişler mi?
Baktılar; Hacı, heyecanla Hüseyin’i dürttü.
— Bak şuna bu Mesut be!
— Deme! Hangisi?
— Sağda, koşup gelenlere bak!
— Gördüm. Evet! Ta kendisi…
— Ta kendisi ya! Hele diğerlerine de bak!
— Kürt Bedo’da aralarında!
— Arnavut Sami’yi gördün mü?
— Evet! Binbaşı Ali Bey’de öbür kanatta!
— Hakikatten!
— Dikkatli bak!
— Onu da gördüm. Demek onu ele geçirememişler. Hepsi bizim dostumuz. Bana göre zamanı geldi!
— Bence de!
— Öndekiler mi, arkadakiler mi?
Mustafa Efe;
— Ülen Hüseyin! Seni Efe ettik, adam edemedik. Öndekini ne yapacaksın oğlum?
— Arkadaşlara yardım için… En yakına gelenleri vurursak…
— Arkadaşların yardıma ihtiyacı yok. Onlar, işlerini en az senin, benim kadar iyi biliyorlar. Allah bilir ya! Oradan buraya gelene kadar Efsunlara el aman dedirtmişlerdir. O yakın gelenler dediklerin Karaca Foça’nın toplama hıyarları ve şu an arkalarında asker olmasa çoktan kayarlardı bir çalı dibine! Bilirim böylesi bedava kahramanları… Kızanlar halleder onları. Sen, arkadakilere bak! Üç kişi var! Görüyor musunuz? Üçü de rütbeli… Onları çöktüreceğiz. Ortadaki benim. İkisini alın ne yaparsanız yapın. Tokadım hazır, boş atanın ensesini kızartırım haberiniz olsun.
Mesafe sekiz yüz metre civarındaydı. Hüseyin’in mavzerinde, Sınıkçı Ayşe Ana’nın verdiği “Her biri bir düşman ciğerini delsin!” dediği mermi taraklarından sonuncusu takılıydı.
Üç atış, üç isabet! Üç subay devrildi attan.
Bu atışlarla çatışmaya katılmış oldular. Yan kollar sessizdi. Hüseyin’in takımındaki kendine güvenen atıcılar, gün kavga günüdür diyerek nişan alıp dokundular tetiklere. Her kurşunun hakkı bir düşmandı, her düşmanın hakkı da bir kurşun. Boşa mermi yakmak olmazdı.
Karaca Foça’lı direnişçiler geçide rahat girdiler. İleriye gitmeyip Hüseyin’in takımına katıldılar. Sayıları yirmiye düşmüş, yorgun ve açtılar. Tepenin ardında istirahata alındılar. Yiyecek, su ve mermileri tükenmişti. Temin edildi.
Öncü kuvvet, bu seri atışlarla birkaç dakika içinde çöktü. Belki aralarından birkaç kişi sağ kalmıştı; fakat savaş güçleri sıfıra inmişti. İlerlemeyi durdurup ateşi kestiler ve hatta birkaç yüz metre geri çekildiler.
Rumlar, kollara ayrılmayı akıl edememişler, önden gönderdikleri avcı grubuyla yetinmişlerdi; fakat bunların bir ordu disipliniyle hareket ettikleri söylenemezdi. Aceleciydiler. Çünkü yakaladıkları Türklerin namusu da dâhil olmak üzere her şeyi yakalayanın olacaktı. Bu düşünce onları kudurtuyordu. En çok birkaç kilometre önlerinde kaçanlar, paraları, altınları, kıymetli eşyaları (!) götürüyorlardı. Bunun içindir ki hata üstüne hata yapıyorlar, açık veriyorlardı.
Şaşkındılar. Böyle büyük bir zayiat akıllarından geçen bir şey değildi.
Aldıkları bilgiye göre bu mıntıka temizdi ve onlar; direnen ufak kuvveti ezip rahatlıkla geçeceklerini düşünüyorlardı.
Bir saatlik duraklamadan sonra harekete geçtiler. Ana gruptan hatırı sayılır sayıda bir kuvvet, ileriye çıktı.
Direnişçilerin istedikleri de buydu. Hareketliliği görünce kuyruk sallamaya geçtiler. Düşmanın rahatlıkla görebileceği bir noktada atlarına binen on beş kişilik kızan grubu Cemal zeybek komutasında, lağımlanan alanı fazla süratle değil ama dikkatli bir şekilde tuzaklara dokunmadan geçtiler.
Düşman kaçtıkları hükmüne vararak peşlerine düştü.
Tuzaklar aynı hat üstünde birbirinden bağımsız üç yerdeydi. Düşman birinci alanı geçti. İkinci alana girdiğinde Cemal sürati arttırdı. Ara açılmıştı. Düşmanda hızlandı, istenilen bölgeye girdiler.
Zamanı gelmişti. Yamaçlarda pusulamış zeybeklerden Birgili Halil’in gözüne bakan Hüseyin Efe işareti verdi.
Hedef, küçük cep aynasıydı. Aynayı vuran, ardındaki ateşleme düzeneğini harekete geçiriyor, dolayısı ile bağlantılı patlayıcıları bir anda ateşliyordu.
Birgili Halil, bu şerefi kendisine verdiği için Hüseyin Efe’ye teşekkür edip nişan aldı ve mermiyi gönderdi. Üçüncü gruptaki patlayıcılar bir anda ortalığı cehenneme çevirdi. Patlama kamyondaki cephaneye ve yakıta sirayet edince tesirini arttırdı, havada uçuşan insan ve makine parçaları, toz duman birbirine karıştı.
Manzarayı her iki taraf şaşkın gözlerle, kanı donmuş bir halde izledi. Azrail görevini yapıyordu.
Düşman durdu. Cemal Zeybeğin komutasındaki kızanlar; geri dönüp mevziiye girdiler.
Mevziler yeniden yapılandırıldı. İki hat oluşturuldu. Yolun her iki yakasında, elli altmış metrelik aralarla, her noktaya altlı üstlü ikişer kişi düşecek şekilde, kuzey güney çizgisindeki hatta yayılarak yerleştiler.
Üst kademedekiler, çalı kesip beşer, onar daldan ibaret demetler hazırlayarak mevzilerine girdiler. Gerektiği zaman bunları bindallılarına, fişekliklere, silahlıklarına takıp çalı adama döneceklerdi.
Hüseyin, atıcılıklarına çok güvendiği iki kızanını yanına çağırdı:
— Ola ki savaş halidir. Gayemiz, onların bu hattan ileri gitmemelerini sağlamaktır. Bunun için yayıldığımız geniş hatta oyalamaya çalışacağız onları Eğer düşündüğümüz gibi olursa halkın peşine düşemeyeceklerdir. Ta ki bizi yok edene kadar. Bizi yok ettikten sonra mecburen geçitten geçip ilerlemeye çalışacaklardır ki, o zaman iş size düşecektir. Birinci ve ikinci grup patlayıcıları uygun zamanda patlatmak görevi size aittir. Yerlerini biliyorsunuz. Bunun için ise sağ kalmanız zaruridir.
Düşmanı izleyerek beklemeye başladılar.
Düşman bir saat sonra yeniden hareketlendi; ama bu kez siviller görünmüyordu.
Mitralyöz desteğinde geldiler. Tepelerde saf tutanlar,”Biz buradayız!” dercesine bir ateş fırtınası kopardılar üstlerine doğru. Alt saftakiler, tek mermi atmadan bu sözde çatışmayı izlediler. Düze inen gruplar sağ ve sol taraftan çalıların, kayaların ve küçük su akaklarının arasında bir yılan gibi süzülerek ilerlemeyi sürdürüyor, bir makasın kumaşı aldığı gibi düşmanı araya alıyordu.
Düşman karşıdan kesin hedef tespiti yaptığını düşünerek piyade ilerlemesini durdurdu ve mitralyözle o kesimi ateş altına aldı. O hat boşaltıldı. Çalıların içine girerek süratle, aşağıya aktılar. Arkadaşlarının yanına inerek piyadelerin gelmesini beklemeye başladılar.
Mitralyöz atışı yarım saate yakın sürdü. Daha sonra piyadeler öne çıktı. Sağ kimsenin kalmadığını, ceset bulacaklarını umarak, makasın içine girdiler.
Üç yandan açılan yaylım ateşi akıllarını başlarına getirdi ve panikleyerek çekildiler; ama saldırı emriyle tekrar atıldılar. Her çalının ardında, her kayanın dibinde direnişçi arayarak yürüyorlardı. Attıkları her adımda ağır kayıplar vererek.
Hüseyin Efe, Hacı ve Mustafa Efe’nin yiğit zeybekleri, kızanları Karaca Foça tarafından gelenler gün boyu düşmanı mıhladılar oldukları yere adeta duvar ördüler. Yıkılmaz, geçilmez bir set oldu mevzileri.
Ilıpınar Geçidi gün boyu geçilmedi.
Direnişçiler verdiler namluya mermileri. “Bu halk için!” dediler, bastılar tetiklere. “Bu Hak için!” dediler, bastılar tetiklere.
Haziran, Haziran olalı böyle sıcak görmedi. Kurumaya yüz tutan beyaz-sarıpapatyalar sarıaçanlar, mineler, çiğdemler, nergisler, kızıl gelincikler iyice büktüler boyunlarını sıcaktan.
Vurulan direnişçilerin bedenleri kan çiçekleri gibi öbek öbek açtılar Ilıpınar sırtlarında.
Kanları kızıllaştırdı kara toprağı. Düştükleri yerdeki çiçeklere can suyu oldu kanları, ılık ılık aktılar köklerine doğru.
Gün geceye döndü. Karanlıktan istifade, direnişçiler yüksek dağlara çekildi. Yarı yarıya zayiat vermişlerdi ama halk, Manisa’ya girmiş olmalıydı.
Direnişçilerin çekildiğini gören düşman rahatladı. Geceyi kurdukları kampta geçirdiler, sabahın ilk ışıkları ile birlikte hareket edip geçide daldılar ama bin pişman oldular. Görevli kızanlar, düşmanın geçide gireceği anı bekliyorlardı.
Dün yediği tokadın acısını unutan düşman kuvvetleri geçide daldı. Kızanlar, kıpırtısızca seyrettiler onları. Her iki alana girmelerine izin verdiler.
Dokundular tetiklere. Bu güne kadar tek marifetleri olan atıcılığı gözlerini kırpmadan uyguladılar…
Başardılar…
Düşmanın kaybı dünden ağır oldu. Kızanlar atlarına atlayıp sessizce geri çekildiler dumanlı dağlara doğru.
Son görüşmeleriydi…
Hüseyin, cepheden cepheye koştu, her yer savunulacak vatandı ve her yerde düşman vardı.
İşgal bitince Nazlı’lar Bucağa döndü. Birkaç sene sonra annesi ile babasını peş peşe kaybeden Nazlı evlenmedi. Namusunu Hüseyin’e sakladı ama Hüseyin gelmedi.
Kim bilir, kişinin en büyük namusu olan vatan uğruna hangi cephede, hangi siperde, hangi kayanın dibinde veya ağacın altında şahadet şerbetini içti. Ömür denilen o hassas şişeyi taşa çalıp parça parça etti, isimsiz kahramanlar arasında yerini aldı.
Allah’ın bileceği bir şeydi bu.
Ama Nazlı onu bekledi…
Gelmeyince, şehit düştüğüne inandırdı kendini; ama gene de KAN ÇİÇEKLERİ adını verdiği ateş güllerini, kan kırmızı karanfilleri onun için ekti.
Sanki her an bir yerlerden çıkarak gelip koklayacakmış gibi geliyordu ona. Gelip ona övgü dolu sözler edecekmiş gibi heyecan içinde bekledi Hüseyin’i.
Aradan uzun yıllar geçti. Nazlı yaşlandı, pamuk saçlı, buruşuk yanaklı tatlı bir nine oldu; ama çiçek bahçesi aynı güzellikte ve tazelikle kaldı. Bakımlı, temiz ve rengârenk açmış nadide çiçekler; aynı ilk tanıştığı, birlikte su verdikleri o günkü gibi…
Birde al yazma! Ağladığı zaman üstüne damlayan gözyaşlarından kıskandı, ilk aldığı günkü gibi yeni ve temiz olarak sakladı onu…
Namazlarını Allah için kıldı, dualarını “Mekânı cennet olsun!” diye Hüseyin’e etti.
Velhasıl Hüseyin’e laf getirtmedi yaşadığı sürece. “O ve onun gibiler sayesinde bu günü yaşıyorsunuz! Yatın, kalkın onlara dua edin!” deyip o günleri hafife alanların ağızlarının payını verdi.
O Hüseyin’in şehit olduğunu adı gibi biliyordu. Yoksa Hüseyin gelirdi.
O kalleş, yalancı birisi değildi. İki eli kanda bile olsa gene gelirdi. Buna hiç şüphesi yoktu.
Hüseyin’e olan inancını, saygısını ve sevgisini hiç yitirmedi; onunla, her daim gurur duyarak ömrünü Bucaktaki o kulede geçirdi.
Gönderen oba zaman: 14:44 0 yorum

BİRŞEYLERİ ANLAMALIYIZ
Bilim insanları anlattı, din kitapları yazdı; “Su hayattır!”
İnanmadık, kullanabildiğimiz kadar bonkörce kullandık; acımadık, kirletebildiğimiz kadar kirlettik!
Doğanın yapısını bozduk, ağacı betona; nehirlerimizi atıklara feda ettik.
Denizin mavisi kitaplarda ve eski filmlerde kaldı, çamur deryalarına deniz diyoruz şimdi…
Kentlerimizi, sanayi alanlarımızı, ovalara kurarken; dağlarımızı yangınlara teslim ettik…
Fabrikalarımız, bacalarından gökyüzüne; kanalizasyonlarından, denizlerimize zehir kusarken, övündük; “Sanayileşmenin bilmem neresine ulaştık!” diye bayram ettik…
Güzelleşme uğruna ozon tabakasını deldik, gerçek güzelliklerimizi yitirdiğimizin farkında olmadan…
Daha çok ürün uğruna kullandığımız kimyasal gübreler, hormonlar, toprakları çorak etti; toprak yorgun, üretmiyor, istenileni vermiyor artık.
Hayatımıza ambalaj malzemesi olarak giren naylon, kullanıldıktan sonra ovalarımızın, dağlarımızın süsü oldu. Çiçeklerden daha renkli ve daha güzel göründükleri de söylenebilir karşıdan bakınca… Bir de aç hayvanlara yiyecek olup bağırsak düğümlenmesi yapmasalar ya da kuşların ayaklarına dolanıp parmaklarını koparmasalar…
Gün geldi; zevk için katliama varacak boyutlarda avlandık, kendimizden başka canlılara yaşam hakkı tanımadık. Oysaki bütün canlıların yaşamaya, sistem içinde yerlerini almaya hakları vardı…
Kısaca;
Dünyayı mahvetmeye devam ederken; öte yanda uzayda hayat arıyoruz. Yani kirletebileceğimiz başka dünyalar!
Belki bulabiliriz; ama Dimyat’a pirince giderken evdeki bulgurdan olmasak bari!
Dünyamıza sahip çıkalım…
Çok geç olmadan!
Yukarıda tarafımdan kaleme alınan bir metni okudunuz. Bu, neslinin geleceğini düşünen tüm duyarlı insanlarımıza yapılan bir çağrıdır. Çünkü bana göre, “Gelecek nesillere devredebileceğimiz en güzel mirası; villalar, fabrikalar, otomobiller olarak algılar, öyle davranırız. Hâlbuki onlara verilecek en anlamlı armağan; yeşil orman, mavi deniz, bol oksijen, tertemiz bir dünyadır!”

Friday, April 11, 2008

my heart is very hot

Blog Archive

About Me